Lorca: víctima da ideoloxía, pero tamén da súa familia e da homofobia
Federico García Lorca é quizais o mellor símbolo da represión fascista posterior ó golpe de estado do 18 de xullo de 1936 e, estando afortunadamente como estamos nun ano no que se pretenden iluminar todos aqueles currunchos da historia republicana que foron deliberadamente escurecidos ou terxiversados durante 75 anos, a súa historia tamén está sendo depurada de contaminación propagandística.
O documental “Lorca, el mar deja de moverse”, que se estreará o vindeiro mes de setembro, revela que na morte do poeta andaluz, ademais da súa ideoloxía republicana e de esquerdas, xogaron un papel fundamental unha parte dos seus familiares que, aproveitando a revolta militar para redimir contas persoais, instigaron o seu asasinato movidos por vellas desputas de terreos e tamén pola condición de homosexual do escritor. Tanto é así que o marido dunha prima súa foi un dos autores materiais da súa morte; “foi quen, logo do asasinato, foi contando por aí que lle metera dúas balas no cu por maricón”, dixo na presentación do documental o hispanista Ian Gibson, un dos historiadores que máis profundamente investigou este episodio.
Emilio Ruiz Barrachina, director da obra, afirma sobre as desputas familiares, que estas culminaron cando García Lorca publicou en 1936 La Casa de Bernarda Alba, unha obra “escrita con mala baba” na que o poeta “fotografía” a estas familias coas que a súa mantiña enemistades como “unha venganza persoal por moitos anos de pleitos”. Ruiz Barrachina explica que a edición desta emblemática obra “ten moito que ver coa morte” de Lorca.
Non hai comentarios pero ainda estás a tempo
Deixa unha resposta
