A Europa Hipócrita e Insolidaria

Son un firme defensor da Unión Europea, da unión económica, política e social, pero sempre entendín Europa como símbolo de paz, solidariedade, de xustiza… como símbolo da posibilidade de construír un mundo mellor. Esta semana, unha vez máis dende o fracaso do referendo francés sobre a constitución europea, a U.E., ou polo menos o espírito inicial co que esta se foi construíndo, moi afastado da súa concepción con un simple mercado libre, deu síntomas de estar agonizando.
A inmigración é un problema claramente global, que se soporta de xeito local. As causas que a provocan, pobreza e fame fundamentalmente, son consecuencias dun modelo económico global, polo tanto as solucións só poden ser globais, pero a chegada masiva de inmigrantes prodúcese unicamente nos países fronteirizos, que por si sós deben asumir os altos custes deste problema provocado por todos. España e Italia, principalmente, esperaban achar a solidariedade e sobre todo a implicación dos demais países europeos para abordar a inmigración de xeito colectivo, pero na Europa azul das estrelas amarelas unidas impúxose ultimamente a lei da selva e con ela as actitudes cómodas, hipócritas e insolidarias; que cada quen resolva o seu.
En síntese, a España botóuselle en cara que coa regularización masiva de hai un ano procou un efecto chamada, froito de cal chegan tantos inmigrantes ás nosas costas, que debemos asumir e resolver nos mesmos. Eu véxoo de xeito diferente: o modelo económico occidental, tamén da UE, rexido polos principios de egoísmo e máximo beneficio, condena á miseria eterna ó terceiro mundo, que simplemente para comer necesita emigrar. Froito disto, España recibe oleadas constantes de inmigrantes, que poden ser tratadas de dous xeitos, como facía o PP, mirando para outro lado e permitindo que houbese no noso país máis dun millón de persoas ilegais, sen deberes nin dereitos, ou, como fixo o PSOE, ser responsable e humanitario e darlle dereitos e deberes a persoas que estaban xa traballando entre nos.
Europa non se merece ós políticos mediocres, de visión corta e egoísta, que están marcanado o seu rumbo actualmente. Espero que pronto os cidadáns, moito máis europeístas que os seus gobernantes, aposten nas eleccións por persoas que si crean nesa utopía case real dun mundo mellor que foi a Unión Europea ata hai ben pouco.
1 comentario
Deixa unha resposta


El tema es peliagudo y debería recibir todo el apoyo posible desde los líderes en Consejo europeo…
pero las formas demostradas por nuestro partido en el gobierno no han sabido estar a la altura. Me explico. No deberíamos acusar de falta de conciencia a los demás “socios” (no sé cómo se acuña actualmente desde los medios al resto de responsables políticos de la futura unión europea) cuando nosotros no iniciamos ni apoyamos con el mismo apego que mostramos ahora las medidas que ellos proponen (y nosotros secundamos, aunque no sin críticas, y de forma reacia e ineficaz, sobre todo cuando no son acordes a nuestros intereses españoles y/o regionales. Eso no es europa). A ver si nos miramos el ombligo y vemos cómo sufre el crecimiento alemán en nuestro favor, apoyando no sólo con fondos de convergencia, cohesión, etc. a paises como el nuestro, sino también con especial sensibilización hacia nuestros problemas. Nosotros por el contrario sólo mostramos problemas hacia políticas de convergencia (véase las PAC, por ejemplo) en vez de buscar la mejor integración de estas medidas y de nuestro sistema productivo a las nuevas medidas.
Ahora que vemos las orejas al lobo en el tema de la inmigración somos los líderes en solicitar ayudas económicas y medidas, cuando esta es una situación cuasinormalizada en toda Europa (el % de población en paises como Inglaterra o Alemania está bastante por encima que en España, y los han llevado de otra manera, para mi, más positiva). Hay que darse cuenta de que ellos no sólo han visto las orejas al lobo, sino que el lobo entró en su casa hace mucho tiempo, cuando han tenido que explicar a sus votantes (y no votantes) mentiras sobre los beneficios de su inclusión en la UE, practicando políticas encaminadas a beneficiar a paises como el nuestro (y, por ende, perjudicarles a ellos).
Vamos a ser coherentes y solidarios (también con NUESTROS inmigrantes, como lo hemos sido nosotros, y de forma fructífera, en casi toda Europa).
Económicamente hará falta una ayuda para compartir este problema global, pero es un error echar balones fuera. Otros lo han hecho bien (a la vista está) sin ayudas externas. ¿Nosotros somos menos? ¿Estaremos haciendo algo mal, o a punto de hacerlo?
Yo creo que sí. Razones tengo, como demuestran los hechos de estos últimos 50 años.
Al final vale para algo la historia.