Sucesión Real
Non tiña pensado escribir sobre este tema, pero suxeriumo abobriga no último post e ¿Por que non? Son republicano ideolóxico, é dicir, creo que a república é unha forma de goberno máis actual, máis democrática e máis perfecta teóricamente que a monarquía, pero non estaría disposto a arriscar o máis mínimo por instaurar en España a III República, sempre e cando a monarquía respecte a democracia e se someta ás institucións elixidas polo pobo.
Mentres a Xefatura do Estado sega a recaer no monarca, o nacemento de herdeiros é un asunto público que me interesa. Esta semana anunciáronos que Letizia Ortiz está de novo embarazada e, de novo, a dereita usa o tema para atacar a reforma constitucional proposta polo PSOE que pretende recoñecerlle os mesmos dereitos ó home que á muller á hora de suceder ó Rey. A preferencia sucesoria do varón non é máis que un arcaísmo machista, que debe ser correxido, como ocorre en tódolos demais ámbitos sociais, nos que hoxe sería xa impensable que un home tivese recoñecida legalmente algunha preferencia polo único feito de ser home.
Por iso, dame igual que o novo fillo dos Príncipes de Asturias sexa home ou muller; a reforma constitucional debe seguir adiante. O verdadeiro debate é o sentido da monarquía nun réxime democrático e a súa permanencia no tempo. Eu creo que vai perdurar como institución mentres respecte ó pobo, mentres este non a vexa como unha interferencia nas súas decisións ou no seu xeito de vida, mentres se manteña á marxe da política real, pero se un día iso muda, a monarquía ten as horas contadas, porque monárquicos ideolóxicos neste país haiche moi poucos.
4 comentarios
Deixa unha resposta
Graciñas por facer caso á suxerencia. Só un par de apuntamentos. Dá un pouco -de non sei se- medo esa expresíón túa de que “non estou disposto a arriscar” quere dicir que cres que a sociedade española non é o suficientemente madura para afrontar esa debate?
Eu creo que monarquía e igualdade de oportunidades na mesma frase é un anacoluto, e se a monarquía é inxusta de por si non hai que extrañarse de que tamén sexa inxusta coas mulleres. A reforma a prol das herdeiras non deixa de ser un novo pano quente, pero que adía doutravolta o verdadeiro quid da cuestión e no que creo que tódalas forzas políticas -e por suposto o PSOE- deberían entrar.
Outro asunto é se se aproveita a posible reforma para introducir máis cambios na Constitución. Só un apuntamento: representantes políticos, FAGAN ALGO CÓ SENADO.
graciñas de novo, iván.
Totalmente dacordo contigo no tema do Senado. Uso a palabra “arriscar” ó falar dunha hipotética III República, porque para elo habería que abolir a monarquía, a máxima institución do noso estado constitucional, e as institucións só se suprimen de dous xeitos: por medio dunha revolta, popular ou elitista, que non sería xustificable no actual estado de dereito ou por medio dun referendo de reforma constitucional, que, sinceramente, creo que esta sociedade, fundamentalmente por culpa das súas elites dirixentes, non está aínda en condicións de afrontar. Pensa ata que cotas de crispación e tensión social chegamos nos últimos meses, simplemente por reformar estatutos de autonomía ou por recoñecerrlle ós homosexuais os mesmos dereitos que ós heteros.
Creo ademais que, a consecuencia do exercicio tan só simbólico do poder que fai a Familia Real e do máis ou menos desacreditada que está a política de partidos, para a inmensa maioría dos cidadáns a dicotomía monarquía - república simplemente non existe, porque hay institucións democráticas que son as que de verdade gobernan o país e hay unha monarquía que non interfire nas súas vidas, que, directamente, non molesta; polo tanto ¿Para que moverse?, razoará a meirande parte da xente.
JOer, pois a ver cando falas da sucesión de modesta e dos problemas que ten o moisés rey. Algho terás que dicir, ou?
Pois contéstoche, Pepe. Modesta Anca, co tempo de meditación propio dunha persoa que está convencida da súa inocencia, asumiu politicamente a repercusión desta sentencia en primeira instancia e actuou, tanto ela como o PSdeG-PSOE, como non actúa ningún político dos demais partidos, presentando a súa dimisión para que desempeñe as funcións de alcalde outra persoa, como xesto de respecto ás decisións xudiciais e ós seus veciños; aínda que quedan varios recursos por diante ata que a sentencia sexa firme.