Outra vez domingo ¿Outra vez Quintana? II
Este domingo non tocou momento pasodobre, pero si que apareceu Anxo Quintana nos medios e, novamente, non o entendo. Prometo que non teño ningún tipo de xenreira especial hacia Quintana, todo o contrario, paréceme un bo tipo, pero ás veces non comprendo os seus comportamentos políticos.
Os dous grandes partidos de Cataluña son o Partido Socialista (PSC) e Convergència i Unió (CIU), o referente da esquerda e o referente da dereita, respectivamente. Os últimos tres anos Cataluña estivo gobernada por un tripartito de esquerdas liderado polo PSC, tripartito defendido en innumerables ocasións, incluso como modelo a seguir, polos dirixentes do BNG; algo lóxico tendo en conta que o Bloque se define como unha fronte de esquerdas. ¿Qué facía entón Quintana onte apoiando a candidatura de Mas á Generalitat, apoiando á dereita catalana?.
Vale que cando o BNG non estaba no goberno se aliase co nacionalismo gobernante en Euskadi e Cataluña, o PNV e CIU, aínda que ambos sexan de dereitas, para crear Galeusca e vestirse de nacionalismo influínte no Estado; vale que froito diso logo concorrese ás eleccións europeas coaligado con estes partidos e non cos nacionalistas de esquerdas, pero non me vale que agora, cando se está a decidir quen gobernará Cataluña, Quintana aposte por un goberno de dereitas en lugar de facelo por un goberno de esquerdas, con participación nacionalista, en torno ó PSC.
13 comentarios
Deixa unha resposta
Veña, ímoslle dar á tecla:
Resumes todo nun eixo esquerda-dereita que che fará entrar en contradicións e peca de excesivo simplismo. O nacionalismo galego non é análogo ao vasco ou catalán, porque Galicia non conta cun partido conservador/liberal forte ao xeito de PNV e CiU. Con todo, no BNG convive tamén o PNG-PG (nacionalista e liberal) que mantivo sempre relacións cordiais con PNV e CDC. Do nacionalismo de esquerdas vasco mellor non falar. Do catalán comento logo.
Ao que ti chamas “crear Galeusca e vestirse de nacionalismo influínte no Estado” eu chámolle “resucitar Galeuzca (xa existira anteriormente) nun tempo no que o BNG acabaría chegando ao Congreso e nas tres nacións sen Estado medraba a consciencia de que compría artellar unha dinámica de negociación con Madrid baseada no recoñecemento das nosas realidades”. Tanto foi así que nese mesmo proceso o PSOE perdeu a maioría absoluta no 1993 e curiosamente, esqueceu ese eixo esquerda-dereita que ti defendes agora, e ignorando ao “socio natural” que sería IU escolleu para sustentar o Goberno a dous partidos nacionalistas e “de dereitas” (PNV e CiU). Nacionalistas e “de dereitas”… as vosas antípodas, en teoría.
E velaquí nos atopamos hoxe, en vésperas de eleccións catalanas anticipadas. Anticipadas logo de que vós e ERC malograsedes o tripartito e o PSC acudise a CiU na procura da estabilidade para o Estatut. Atopou a man tendida. Agora no ambiente catalán chega de fondo un cheiro a ese “gran pacto” alemán entre as dúas grandes forzas. A PSOE interésalle levarse ben con CiU para ir salvando o panorama estatal, malia que iso supoña renunciar a un President socialista. Non sería nada novo tendo en conta que tamén en Euskadi formastes goberno co PNV durante anos.
Teño presente que vós non vos confesades nacionalistas (salvando coruñesas excepcións) nin conservadores, e malia todo atopastes en PNV e CiU ao socio que non tendes na esquerda. E por iso mesmo sorpréndenme as túas dúbidas sobre o papel do BNG apoiando a un partido nacionalista que está demostrando poñer ao seu país por enriba de siglas políticas para sacar adiante un Estatut que constrúa a nova Catalunya. Non conseguístes o mesmo de ERC.
Nós eiquí poñeremos tamén a Galicia por enriba do BNG para construírmos o noso propio futuro, sen os paralelismos que tentades colgarnos PSOE e PP. Por desgracia, o panorama galego é ben distinto. Nin o PSdeG sodes o PSC (os vosos vazquistas morrerían antes que permitilo) nin o PP é testemuñal como en Cataluña, polo que o seu boicot ao proceso se convirte nunha lousa da que o BNG non pode tirar se non é conxuntamente con vós.
Consello: preocupádevos en Galicia de axudarnos a tirar do carro estatutario, esquecede a rendibilidade que adoitades sacarlle á vosa ambigüedade, e deixade de darlle consellos ao BNG sobre as relacións que ten que manter co resto de forzas nacionalistas dentro do Estado.
Acóstome que é tarde.
Un saúdo.
Sin embargo la estrategia del BNG no tiene mucho sentido, tratare de explicarme.
El PSOE a nivel nacional puede rentabilizar su política de alianzas en diversos campos, porque era explicable, incluso ideológicamente. La socialdemocracia tiene ese “plus”, dado que es una cosmología, yo no diría flexible, pero sí tiene una capacidad de vertebración poderosa. Esto lo sabe gente como Jordi Pujol, cuando apostó en sus últimos artículos en La Vanguardia por una “alianza estrategica entre los democristianos y socialdemócratas en favor de una Europa social y democrática”.
En el PSOE siempre ha habido distintas concepciones sobre muchas cosas y hay mucho que explicar. Hay una evolución generacional e ideológica, y lo que muchas veces se asocia con izquierda o derecha en términos absolutos es simplemente una evolución histórica, que siempre se ha dado, y se seguirá dando. No piensan lo mismo los socialistas de 50 o 60 años que los de 30 o 40, ni los de 20, y es normal y siempre ha sido así.
La estrategia de alianzas de Felipe González era correcta y absolutamente consecuente, y podía ser rentabilizada por su visualización de proyecto de Estado, con una fuerte supeditación a una estrategia nacional y una habilidad discursiva de líderes fuertemente ideologizados (ideologías más o menos liberales, más o menos socialistas, pero ideologías al fin de al cabo), en contraposición a la retórica socialdemócrata actual, en mi opinión dogmática pero vacua, dado que tiende a fijar con insistencia una serie de doctrinas pero sin capacidad de interpretar la realidad.
Hace 15 o 20 años desde el PSOE se negociaba mucho más fuerte, y esto permitía articular alianzas más arriesgadas, pero hoy en día cualquier cesión se ve como un peligro potencial.
Izquierda Unida era aquello que era “la misma mierda que Aznar” .. lo del “socio natural” vino después, ¿por que?, porque el PSOE tenia su propio proyecto, y con esto no quiero decir que fuera más o menos distinto al de los demás, sino que se movía de forma absolutamente autónoma, en el oceano de las ideas y las estrategias.
El PSC no se va a aliar con CIU, no le conviene.
El problema es que el PSOE no puede seguir sentándose con los nacionalistas diciendo “vamos a tirar de Galicia”, ya, ¿pero hacia donde?, la desideologización constante de la socialdemocracia es el verdadero problema, y no se trata de ser más o menos de izquierdas, sino de tener ideas, de tener un proyecto, de ser autónomos y de tener las cosas claras.
Pero, ¿y el BNG?, Quintana, esa persona que es otro lider gris y sin ideología (vamos a echar de menos a Beiras, pero mucho…), ¿que pinta en Barcelona?, desde su propia perspectiva, sus votos no cuentan nada, no pintan nada en Madrid, desde su visión cosmológica de las cosas no tienen nada que negociar (no pueden ofrecer demasiado que digamos, y mucho menos sin crearle más problemas a Zapatero), y desde un punto de vista estético la retórica de “aquí estamos los que sabemos defender lo nuestro” ya está más que gastada: todos sabemos que es nacionalista, no hace falta que nos lo repita cinco mil veces al día.
Sobre la capacidad de negociación de los nacionalistas en Madrid, es una autopista de doble vía que muchas veces se ha explicado: si no aplicamos el mínimo del 5% que pedía Ibarra y no eliminamos el famoso sistema proporcional no solo es por una cierta concepción de España y su realidad política, es también porque mientras les sigamos dando “zanahoria”, ellos sabran a quien se lo deben, y actuarán en consecuencia, guardando ciertos maximalismos en el cajón de las ideas felices, porque realmente, seguir dependiendo de los nacionalistas en el Congreso solo se debe a un sistema electoral por el cual, 5 comunistas pesan tanto como cada nacionalista catalán.
O artículo de Iván así como as contestacións parten dun feito que ainda non estamos acostumados, que o BNG, moito máis marcadamente o BNG post-Beiras non é un partido-frente de esquerdas, senón un partido Nacionalista. Como decia na época Beiras, el que si é Socialista impulsaba esa imaxe de Socialismo Galego que lle quedou a moita xente gravada, pero que en realidade é falsa, o BNG é unha frente nacionalista, e como toda organización nacionalista desideoloxizada deriva cara posicións democratacristians. A chegada de Quintana acelerou moito esta evolución natural que defende a maioria política do BNG, a UPG e os seus aliados, o que fará que o BNG esté equidistante de PSdeG e PP, polo que será natural o pacto con claquera deles, é máis é a postura que defenden en público xente como Antón Losada , que si que falou de contactos co PP despois das eleccións autonómicas, e que dixo que este non era o momento oportuno para o pacto PP-BNG, pero que a medio plazo si sería posible.
Por eso denunciar que o BNG se volve de dereitas é unha cousa innecesaria, o BNG evoluciona cara ser un partido como CIU e PNV, máis como CIU que como PNV, pero por decisión propia do BNG, por eso é coherente que apoien a CIU, como será caoherente cando apoien ó PP en Galicia
Xa que miguelnr menciona a Beiras, citareino:
“[…] O proceso que, entre outubro de 1997 e xullo de 1998, dá lugar á Declaración (de Barcelona) é o seguinte. Primeiro, encetamos ou acentuamos, segundo os casos, diálogo bilaterais coas diversas forzas nacionalistas vascas e catalás. Encetámolo con Convergencia, e formalizámolo co PNV, con quen tiñamos contactos dende 1996. Pero tamén intensificamos as relacións con Esquerra Republicana e mais con Eusko Alkartasuna, transferidas nos dous casoso polo PNG, primeiro, e logo por Unidade Galega, cando se integra no BNG. Ese proceso de diálogo dura dende outubro de 1997 até maio de 1998. A comezos desa primavera xa hai unha clara disposición por parte de PNV e COnvergencia para levar adiante o que vai a ser a Declaración de Barcelona co BNG, e en abril conclúese practicamente un preacordo. Con todo, nós mantemos a tese de que, sen interferirmos nin pretender entremeternos nas dinámicas internas políticas de Catalunya nin de Euskadi, apostamos por ver se é factíbel que Esquerra Republicana e Eusko Alkartasuna entren tamén. As últimas reunións bilaterais do BNG con Esquerra Republicana e con Eusko Alkartasuna teñen lugar en abril e maio dese ano 1998. Decatádevos que xa está no horizonte inmediato a celebración da VIII Asemblea Nacional do BNG, en Ourense, que foi moi importante, e aínda nese escenario estamos a traballar así. Pero, finalmente, nin Esquerra Republicana nin Eusko Alkartasuna se deciden a participar nunha plataforma na que estean PNV, no caso vasco, e Convergencia ou CiU, no caso catalán. E isto é o que dá lugar a que deamos o paso de ir á Declaración de Barcelona coas dúas forzas políticas que estaban dispostas a facelo, e deixarmos á parte as cuestións internas do nacionalismo vasco e catalán. […]”
“[…] para podermos chegar algún día a unha fórmula de solución acaída para a vertebración do Estado español onde as nosas tres nacións teñan un encaixe adecuado e satisfactorio, hai que romperlle ao poder central a metodoloxía do “divide e vencerás”, consistente en tratar por separado cada unha das tres cuestións nacionais, aplicándolle a cada unha a receita máis envelenada para ela e máis eficaz para a propaganda chauvinista española. Deste xeito, o poder central sempre está nunha posición negociadora privilexiada, primeiro por ser máis forte que cada un dos outros tres por separado, e segundo por poder utilizar, en cada caso, a receita que mellor lle permite sementar no común dos españois o vitimismo e a fobia antinacionalista. A práctica política exemplifica elocuentemente o uso do método e os seus resultados. Así, o poder central trata o tema vasco só cos vascos e utilizando a receita do ‘problema ETA’, que induce a identificar nacionalismo vasco con ‘terrorismo’; ou o tema catalán só cos cataláns e utilizando o problema do financiamento autonómico, que induce a identificar nacionalismo catalán con cobiza ‘fenicia’ e con ‘insolidariedade’ fiscal; ou o tema galego só cos missi dominici enviados a gobernar esta marca fronteiriza como un virreinato colonial, sementando nos ‘nativos’ o autoodio característico do colonizado, convencendo aos españois de que os galegos sobreviven grazas á xenerosa filantropía do Estado, e identificando o nacionalismo galego cunha mestura de ingratitude, insensaatez e romantismo anacrónico e trasnoitado […]”.
De A estrela na palabra. Conversas con Xosé Manuel Beiras.
Respeito ao dos líderes grises, nin Quintana é Beiras, nin Zapatero González, nin Rajoy Fraga, nin Bush Eisenhower. Os líderes de hoxe non encabezaron movimentos de resistencia antifranquista, nin deseñaban estratexias da Guerra Fría. É o novo tempo que nos toca vivir e haberá que xulgalos coa perspectiva que dea a Historia. Se cada levamos sorpresas.
A Fariña replícolle noutro momento ;)
A defensa a ultranza da patria identifica inequívocamente a quen a fai. Tamén se define a si mesmo o que cuestiona a loita esquerda-dereita. Son, por exemplo, as especialidades do Acebeszaplanismo.
La diferencia entre Beiras y Quintana es que Beiras sabe porqué esta ahí, y Quintana solo va a hacerse la foto, pero luego se reune a puerta cerrada con Lopez Garrido y les dice que sí a los PGE sin pedir nada a cambio, que es a lo único que logra, mientras va a Barcelona a hacerse fotos.
Beiras le daba un sentido a lo que hacía, que es lo realmente importante. Muchos de los líderes actuales hacen lo que hacen porque ya se hizo antes, pero se nota que empieza a haber derivaciones que dan cuenta de que realmente no entienden porque están donde están, ni entienden el sentido primigeneo de las cosas; en cuanto pueden decidir cambiar algo, lo hacen en el sentido opuesto al de sus predecesores pero manteniendo la misma retórica, lo cual da lugar a contradicciones, a veces, estrambóticas.
La muerte del asamblearismo en el BNG es solo el primer paso, propio de lideres sin sustancia que tienen miedo de la militancia de base; cuanto más se blinda la cúpula ante las bases, más demuestra su incompetencia intelectual.
Unha pregunta ¿Que é máis democrático un sistema de participación interna e de elección de órganos no que ten máis votos que ten máis capacidade de transporte, carrexo, de militantes (método asembleario) ou un sistema por delegación con representación de minorías no que tódalas agrupacións dunha formación política teñen a posibilidade de participar e decidir cun número de votos proporcional ó seu peso censal? En definitiva ¿É máis democrático un sistema asembleario que un por delegación?
Para min só é máis democrático o método asembleario nun ámbito xeográfico reducido, pero na escala provincial ou nacional, incluso comarcal, o asemblearismo só é máis democrático en apariencia. Explícome. É evidente que tódolos militantes non se poden desprazar a unha asemblea autonómica, por exemplo, por razóns económicas, laborais, de distancia… Estamos, polo tanto, primando ás agrupacións e grupos internos máis próximaos á zona de celebración da Asemblea, ós que máis cartos teñen ou ós que teñen máis facilidades para mobilizar e transportar ós seus membros.
En cambio nun sistema por delegación con representación de minorías, os militantes de cada agrupación designan asembleariamemte ós seus delegados no Congreso, un reducido número de persoas que de antemán se compromete a asistir a ese congreso. Ademais, o número de delegados é proporcional ó numero de militantes das Agrupación e as correntes internas que sexan minoritarias tamén se aseguran presenza nas listas. Tódalas agrupacións participan e igualdade de condicións e cada quen decide en función do seu peso no partido. Por iso me parece máis democrático.
Non podo estar máis dacordo con Iván. O sistema asembleario está condenado a morrer de éxito, a colapsarse en canto o número de militantes sexa suficiente para facer utópica a idea de xuntalos a todos nunha asemblea.
Se de 10 persoas só asisten 2 e o fan a título persoal, teremos a 8 non necesariamente representadas nesa decisión que tomen. Se as 2 que van o fan representando ás outras 10, comezamos a solucionar o problema.
Nunha asociación de veciños vale, nun partido con milleiros de militantes… se complica.
No se trata de trasladar a todos los militantes a un mismo sitio, se vota en cada agrupación y luego eso se contabiliza y se computa.
Por otro lado, del practicismo no se deriva una mayor democraticidad del sistema; que sea más o menos practicable no quiere decir que en caso de darse sea menos más o menos democrático, y en este caso el método asambleario sí sería más democratico habida cuenta de que en un sistema por delegaciones de diluyen minorías, matices y voluntades personales que no pueden ser transportadas de una a otra conciencia.
El sistema de delegaciones es un nido de amiguismos, y cuando lo que van a votar los delegados no está sujeto a una disciplina asamblearia sino que tiene que “re-discutirse” lo que se va a decidir, genera lo que yo llamo “duplicidad de legitimidad”, es decir, el Delegado no representa, sino que sustituye de facto a la militancia de base, y eso no deriva en las mismas decisiones porque cada conciencia subjetiva es un mundo de matices, intenciones y valores, y eso es imposible de trasladar del representado al representante.
El sistema democrático directo es absolutamente practicable desde un punto de vista práctico, todos tienen acceso a la misma información, deciden por si mismos y toda esa voluntad puede ser computada dando un cierto resultado, imagen fidedigna de lo que piensan las bases.
Más democrático, imposible.
Lo que está haciendo Quintana es cerrar la muralla, para ahorrarse un debate para el cual no está preparado.
El signo de los tiempos.
Non estou de acordo e xa dixen por qué, pero con respecto a Quintana non creo, de verdade, que esa sexa a motivación. Quintana non posúe o gran control orgánico no BNG que lle aseguraría blindarse cun sistema por delegacións, é máis, estou convencido de que un dos sectores máis favorecidos con este novo sistema sería a UPG, que controla moitas agrupacións e que está espallada en todo o territorio; é dicir, nuns lugares tería a maioría de delegados e noutros sempre podería acceder como minoría a ter representación nas listas.
Creo que Quintana o fai, simplemente, por transformar o BNG nun partido político acorde á dimensión e estrutura que adquiriu logo de 25 anos de autonomía, por transformar a fronte nun partido cunha estructura práctica e dinámica que mellore a súa coordinación e engraxe o seu funcionamento interno; algo que é imposible co sistema asembleario.
Posible es, pero no le conviene. De hecho, sería bastante más simple y dinámico con un sistema asambleario bien organizado.
Primarias e asambleas.
A discusión sobre se é mellor unha asamblea ou un modelo de delgados é moi interesante, eu creo que o obxetivo final ten que ser a PARTICIPACIÓN. Ese é o obxetivo de calquer sitema. Polo tanto eu defendo.
Asambleas participativas. Que as asambleas sobre todo a nivel local, son os mellores instrumentos. PERO, cando se teñen que decidir cousas moi importantes, o mellor é o modelo de PRIMARIAS, xa que poden participar máis persoas se temos unha urna aberta 8 horas durante un dia dos que se poden quedar a votar nunha asamblea a determinada hora que acaba moi tarde.
Nos congresos o asamblearismos son os máis antidemocráticos, non se consigue nunca a participación nin da metade dos militantes, polo que para min, non son reflexo da realidade.
Se puede aislar el proceso de votación del de debate; lo único que variaría sería el propio proceso de debate, por lo tanto la ventaja que tu ves al proceso de primarias también es trasladable al modelo asambleario.