A discusión sobre se é mellor unha asamblea ou un modelo de delgados é moi interesante, eu creo que o obxetivo final ten que ser a PARTICIPACIÓN. Ese é o obxetivo de calquer sitema. Polo tanto eu defendo.

Asambleas participativas. Que as asambleas sobre todo a nivel local, son os mellores instrumentos. PERO, cando se teñen que decidir cousas moi importantes, o mellor é o modelo de PRIMARIAS, xa que poden participar máis persoas se temos unha urna aberta 8 horas durante un dia dos que se poden quedar a votar nunha asamblea a determinada hora que acaba moi tarde.
Nos congresos o asamblearismos son os máis antidemocráticos, non se consigue nunca a participación nin da metade dos militantes, polo que para min, non son reflexo da realidade.

Creo que Quintana o fai, simplemente, por transformar o BNG nun partido político acorde á dimensión e estrutura que adquiriu logo de 25 anos de autonomía, por transformar a fronte nun partido cunha estructura práctica e dinámica que mellore a súa coordinación e engraxe o seu funcionamento interno; algo que é imposible co sistema asembleario.

Por otro lado, del practicismo no se deriva una mayor democraticidad del sistema; que sea más o menos practicable no quiere decir que en caso de darse sea menos más o menos democrático, y en este caso el método asambleario sí sería más democratico habida cuenta de que en un sistema por delegaciones de diluyen minorías, matices y voluntades personales que no pueden ser transportadas de una a otra conciencia.

El sistema de delegaciones es un nido de amiguismos, y cuando lo que van a votar los delegados no está sujeto a una disciplina asamblearia sino que tiene que “re-discutirse” lo que se va a decidir, genera lo que yo llamo “duplicidad de legitimidad”, es decir, el Delegado no representa, sino que sustituye de facto a la militancia de base, y eso no deriva en las mismas decisiones porque cada conciencia subjetiva es un mundo de matices, intenciones y valores, y eso es imposible de trasladar del representado al representante.

El sistema democrático directo es absolutamente practicable desde un punto de vista práctico, todos tienen acceso a la misma información, deciden por si mismos y toda esa voluntad puede ser computada dando un cierto resultado, imagen fidedigna de lo que piensan las bases.

Más democrático, imposible.

Lo que está haciendo Quintana es cerrar la muralla, para ahorrarse un debate para el cual no está preparado.

El signo de los tiempos.

Se de 10 persoas só asisten 2 e o fan a título persoal, teremos a 8 non necesariamente representadas nesa decisión que tomen. Se as 2 que van o fan representando ás outras 10, comezamos a solucionar o problema.

Nunha asociación de veciños vale, nun partido con milleiros de militantes… se complica.

Para min só é máis democrático o método asembleario nun ámbito xeográfico reducido, pero na escala provincial ou nacional, incluso comarcal, o asemblearismo só é máis democrático en apariencia. Explícome. É evidente que tódolos militantes non se poden desprazar a unha asemblea autonómica, por exemplo, por razóns económicas, laborais, de distancia… Estamos, polo tanto, primando ás agrupacións e grupos internos máis próximaos á zona de celebración da Asemblea, ós que máis cartos teñen ou ós que teñen máis facilidades para mobilizar e transportar ós seus membros.

En cambio nun sistema por delegación con representación de minorías, os militantes de cada agrupación designan asembleariamemte ós seus delegados no Congreso, un reducido número de persoas que de antemán se compromete a asistir a ese congreso. Ademais, o número de delegados é proporcional ó numero de militantes das Agrupación e as correntes internas que sexan minoritarias tamén se aseguran presenza nas listas. Tódalas agrupacións participan e igualdade de condicións e cada quen decide en función do seu peso no partido. Por iso me parece máis democrático.

Beiras le daba un sentido a lo que hacía, que es lo realmente importante. Muchos de los líderes actuales hacen lo que hacen porque ya se hizo antes, pero se nota que empieza a haber derivaciones que dan cuenta de que realmente no entienden porque están donde están, ni entienden el sentido primigeneo de las cosas; en cuanto pueden decidir cambiar algo, lo hacen en el sentido opuesto al de sus predecesores pero manteniendo la misma retórica, lo cual da lugar a contradicciones, a veces, estrambóticas.

La muerte del asamblearismo en el BNG es solo el primer paso, propio de lideres sin sustancia que tienen miedo de la militancia de base; cuanto más se blinda la cúpula ante las bases, más demuestra su incompetencia intelectual.

“[…] O proceso que, entre outubro de 1997 e xullo de 1998, dá lugar á Declaración (de Barcelona) é o seguinte. Primeiro, encetamos ou acentuamos, segundo os casos, diálogo bilaterais coas diversas forzas nacionalistas vascas e catalás. Encetámolo con Convergencia, e formalizámolo co PNV, con quen tiñamos contactos dende 1996. Pero tamén intensificamos as relacións con Esquerra Republicana e mais con Eusko Alkartasuna, transferidas nos dous casoso polo PNG, primeiro, e logo por Unidade Galega, cando se integra no BNG. Ese proceso de diálogo dura dende outubro de 1997 até maio de 1998. A comezos desa primavera xa hai unha clara disposición por parte de PNV e COnvergencia para levar adiante o que vai a ser a Declaración de Barcelona co BNG, e en abril conclúese practicamente un preacordo. Con todo, nós mantemos a tese de que, sen interferirmos nin pretender entremeternos nas dinámicas internas políticas de Catalunya nin de Euskadi, apostamos por ver se é factíbel que Esquerra Republicana e Eusko Alkartasuna entren tamén. As últimas reunións bilaterais do BNG con Esquerra Republicana e con Eusko Alkartasuna teñen lugar en abril e maio dese ano 1998. Decatádevos que xa está no horizonte inmediato a celebración da VIII Asemblea Nacional do BNG, en Ourense, que foi moi importante, e aínda nese escenario estamos a traballar así. Pero, finalmente, nin Esquerra Republicana nin Eusko Alkartasuna se deciden a participar nunha plataforma na que estean PNV, no caso vasco, e Convergencia ou CiU, no caso catalán. E isto é o que dá lugar a que deamos o paso de ir á Declaración de Barcelona coas dúas forzas políticas que estaban dispostas a facelo, e deixarmos á parte as cuestións internas do nacionalismo vasco e catalán. […]”

“[…] para podermos chegar algún día a unha fórmula de solución acaída para a vertebración do Estado español onde as nosas tres nacións teñan un encaixe adecuado e satisfactorio, hai que romperlle ao poder central a metodoloxía do “divide e vencerás”, consistente en tratar por separado cada unha das tres cuestións nacionais, aplicándolle a cada unha a receita máis envelenada para ela e máis eficaz para a propaganda chauvinista española. Deste xeito, o poder central sempre está nunha posición negociadora privilexiada, primeiro por ser máis forte que cada un dos outros tres por separado, e segundo por poder utilizar, en cada caso, a receita que mellor lle permite sementar no común dos españois o vitimismo e a fobia antinacionalista. A práctica política exemplifica elocuentemente o uso do método e os seus resultados. Así, o poder central trata o tema vasco só cos vascos e utilizando a receita do ‘problema ETA’, que induce a identificar nacionalismo vasco con ‘terrorismo’; ou o tema catalán só cos cataláns e utilizando o problema do financiamento autonómico, que induce a identificar nacionalismo catalán con cobiza ‘fenicia’ e con ‘insolidariedade’ fiscal; ou o tema galego só cos missi dominici enviados a gobernar esta marca fronteiriza como un virreinato colonial, sementando nos ‘nativos’ o autoodio característico do colonizado, convencendo aos españois de que os galegos sobreviven grazas á xenerosa filantropía do Estado, e identificando o nacionalismo galego cunha mestura de ingratitude, insensaatez e romantismo anacrónico e trasnoitado […]”.

De A estrela na palabra. Conversas con Xosé Manuel Beiras.

Respeito ao dos líderes grises, nin Quintana é Beiras, nin Zapatero González, nin Rajoy Fraga, nin Bush Eisenhower. Os líderes de hoxe non encabezaron movimentos de resistencia antifranquista, nin deseñaban estratexias da Guerra Fría. É o novo tempo que nos toca vivir e haberá que xulgalos coa perspectiva que dea a Historia. Se cada levamos sorpresas.

A Fariña replícolle noutro momento ;)