ivanpuentes.com

Creo que a resposta é si, pero o perigo que entraña esta resposta é o conformismo, porque aínda queda moito camiño por percorrer. Onte, a última hora da noite, recibín a chamada dun amigo; estaba cunha compañeira acosada pola súa exparella e pedíame axuda, porque non sabían que facer. A rapaza estivo saíndo durante moitos anos cunha persoa, se se lle pode chamar así, chegaron incluso a vivir xuntos, período no que milleiros de insultos, ataques de ira e humillacións se combinaron con un par de agresións físicas. Hai un ano ela decidiu ser valente e cambiar de vida, deixouno; pero aí comezou outro calvario, os acosos, as persecucións e as ameazas. Ela segiu sendo valente e denunciouno, houbo xuizo e impuxéronlle unha orde de alonxamento ridícula, 200 metros, que nunca ou case nunca viola, pero segue acosando: espéraa á saída do traballo, séguea, paséase por onde anda ela, raioulle o coche, adicoulle pintadas… Ela só pode facer unha cousa, chamar á Garda Civil e poñer unha denuncia, unha máis.

Onte a historia repetiuse, seguiuna ata un bar, paseouse por fóra e adicoulle miradas ameazantes. Cando eu cheguei o rapaz marchara, pero atopeina a ela tremendo, chorando, desesperada. Pensei mil xeitos de axudala, de rematar para sempre con aquela inxustiza, pero só había un racional, chamar á Garda Civil. Ela aceptou resignada; mentres un dos amigos que me acompañaba realizaba a chamada de rigor, ela contoume como xa o denunciara outras veces e como, incluso, un axente se rira dela cando quixo denunciar ó maltratador por escupirlle o coche e mirala mal. A Garda Civil chegou logo dunha hora, preguntoulle se o quería denuciar, ela dixo que si e marchou con eles para o cuartel. Aí rematou o episodio de onte.

Deiteime pensando na triste historia desta muller. Denunciou, tivo un xuizo rápido, obtivo unha orde de alonxamento, vai permanentemente acompañada dun dispositivo GPS en contacto coa Cruz Vermella, á chamada do que onte non acudiu ninguén, por certo, recibe a atención dos servizos sociais municipais… As reformas lexislativas dos últimos anos ofrecéronlle resposta e asesoramento legal e asistencial de todo tipo, pero ela non vive tranquila nin segura; non pode vivir na súa casa nin saír nunca soa á rúa. Él, pese a estar condeado, vive libremente, ó seu aire.

Este é, precisamente, o paso que nos queda por dar, non só actuar xudicial e asistencialmente, senón que temos que lograr que as mulleres víctimas do maltrato podan vivir normalmente, sen medos, sen ataduras e que eles, os maltratadores, sexan afastados por completo da súa vida. Non sei cómo se pode facer, pero hai que achar a fórmula.