ivanpuentes.com

Pasei esta fin de semana en Madrid, participando na Convención Municipal do PSOE e aproveitando a viaxe para verme con algúns responsables do Partido e do Goberno e tratar con eles diversos asuntos de Fene. Tiña ganas de visitar a cidade para tomarlle o pulso ó ambiente político que se respira por aló, enrarecido e anormalmente crispado, segundo me dicían varios amigos “madrileiros” (xentilicio que para Nancho Novo define ós galegos asentados na capital).

Gústame Madrid, sobre todo polo acolledora que é, porque sempre te integra, nunca te discrimina por ser de fóra. Esta foi a primeira vez que me sentín violento alí e que incluso tiven coidado co que dicía en según que lugares. Estiven tres días atopando constantemente pintadas falanxistas, recunchos de rúas con flores lembrando ás víctimas de De Juana e clamando venganza, bandeiras españolas colgando dos balcóns, xente que saía á rúa con bandeiras franquistas, berros de “ista, ista, ista, Zapatero terrorista” no metro… Non sei se Felipe González atinou ó cualificar este ambiente de prebélico, pero a verdade é que asusta e que se me fixo case insoportable.

Tal é a paranoia que provoca a apropiación da simboloxía do estado, especialmente da bandeira, por parte do PP que o sábado, baixando polo Paseo da Castellana en medio dos milleiros de bandeiras, camisetas, bufandas, pintadas e berros de ¡Viva España! que subían cara ó Bernabeu, sentinme tremendamente incómodo. Necesitaba saír daquel ambiente, sentíame, sen que ninguén me dixese directamente nada, obxectivo de algo. ¿Por que, se simplemente se trataba de persoas correntes que vestían as cores dun país que tamén é o meu?.

Quédome cunha anécdota. Mentres tomaba un café con varios compañeiros do PSOE e das JSE de Madrid, entrou no local un grupo de siareiros con bandeiras de España anudadas no pescozo. Algúns dos que estaba con nós advertiu de que do noso pescozo tamén colgaba algo, as credenciais de acceso á Convención do PSOE, e recomendou que as sacáramos. Entón, un dos siareiros achegouse a min e rindo díxome: “no te preocupes, amigo, que todos los que llevamos las banderas no somos iguales”. Quedei avergoñadao e sen palabras.

Comprendín así que o do PP está afectando, creando paranoias non moi fundadas e facéndonos ver como certa unha realidade de crispación social que é mentira, pura invención, pero como nos dixo Pepe Blanco a uns cantos que compartimos con el xantar de traballo o sábado, o problema dos dirixentes do PP é que confunden ós seus militantes con toda a cidadanía e que confunden Madrid con España. A realidade do país é ben distinta e o comentario do siareiro é a esperanza á que me aferro para saber que a política deste PP fascista, por moito que aparenten o contrario, triunfará.