N-VI: aqueles marabillosos anos

Para min, a N-VI nos 80 era a estrada que me levaba de vacacións, por ela marchaba coa miña familia a Ponferrada, a Madrid e, como non, a Benidorm. De Ferrolterra saía, para aqueles tempos, axiña, ata Lugo alongábase en grandes rectas e, antes de deixar Galicia, serpenteaba para salvar a fronteira, que nos parecía case insalvable, de Pedrafita. Logo, xa en León, entretíame contando o número de pontes que atravesaban unha e outra vez o Río Valcarce, trece, nove, dez…. nunca me daban as contas igual. Finalmente, as infinitas e aburridas rectas de Castela, nos levaban ata o noso destino.
Este domingo, logramos que Nacho se decidise a cruzar a Ponte do Eume e pasamos o día no Bierzo. Á volta, quixemos revivir aqueles marabillosos anos e, en lugar de coller a A6, decidimos viaxar de Villafranca a Lugo pola antiga nacional. No CD do coche soaba Mecano, Miguel Bosé, Alaska… mentres a vella estrada, cuberta de follas de outono, nos ía pasando, como nunha sesión de diapositivas, imaxes únicas, vellos e típicos pobos de estrada, carballeiras, montañas pintadas cos ocres desta época, regatos, pontes e túneles inmensos no pasado, hoxe ridículos ó lado dos da autovía, xente… e en xeral o encanto dunha gran estrada pola que hoxe case non pasa ninguén. Conseguimos trasladarnos, por un bo momento, ós míticos anos 80.
Tardamos ata Lugo case unha hora e media, o mesmo que nos levaría ata Fene pola A6, pero a viaxe mereceu moito moito a pena. Recoméndovos que se algún día tedes a oportunidade, fagades algo similar. Actualizará moitos dos vosos recordos da nenez ou, en todo caso, vos permitirá adentrarvos nun mundo de estrada que xa non existe, pero do que aínda se conserva íntegro o seu espírito.
8 comentarios
Deixa unha resposta


Iván moitos recordos como ben estás a decir, pero tamén recordo que estaba en débeda contigo e quedara en amosarche a miña bandeira preferida, por o que hoxe cumplo esa obriga.
Unha aperta, vémonos.
http://picasaweb.google.com/pontedeume.eumes/AMiABandeiraPreferida?authkey=_2Q6GfpmNoo
Bueno, las enormes estepas castellanas tienen su encanto, ves el horizonte allá a lo lejos, y te imaginas que puede haber al otro lado… alguna vez me imagine en medio de las enormes estepas de trigo, con las cosechadoras durmiendo el sueño de los justos, desperdigadas por allí y por allá…. y si viajas de noche, las estrellas brillan muchisimo por estas latitudes, ves todas las constelaciones, pero solo las disfrutan el copiloto y los que viajan detras en el coche (si no van durmiendo claro jeje), pero el piloto solo puede desviar un segundillo la vista, y no puede disfrutar.
Para mi, viajar a Madrid en coche escuchando Mecano en la radio era un todo, como la pelicula con su banda sonora, parece una tonteria, pero tambien forma parte de mi infancia.
Para un gallego, eso es algo distinto, y sorprende, pero reconozco que es mas relajante para la vista y agradable, volver a Galicia y empezar a ver verde, el bosque a un lado y a otro de la carretera y el tojo en las rocas.
No haay marcha en Nueva York…
non fai falta ir tan lonxe para disfutar da mitica n-VI,en fene podese disfutar dela como fai 30 anos,tan so hai que acercarse a rúa onde reside o secretario local do psoe de fene, e disfrutar desos marabillosos baches, ainda que supoño que os veciños desa rúa non pensan o mesmo.
Uy!!!! Mas cerca aun ja ja Rua do Cruceiro,el CAMINO que va de la casa rectoral a la residencia de ancianos o antiguo hotel nomar,esa no es una calle de los 80,vamos,que la recuerdo tal cual esta hoy desde los 70.Sin asfalto,con poca luz,con baches y cada x años para contentar a los 4 vecinos pues le echan una capa de tierra
María, tes razón, pero infórmote de que hoxe mesmo xa encargamos o proxecto para asfaltar esa rúa e antes do verán debería estar feita.
Graciassssssssssssss!!!!
Y el coche, era un R5? Lo digo por lo de trasladarse a los años 80 con mayor parecido. Aunque lo del CD en vez de cinta… :-) Este post, Iván, también me recuerda mis vacaciones de antaño, cuando veníamos a España desde Suiza, las carreteras interminables, el peligor de los conductores franceses, el calor de Zaragoza o la lluvia del País Vasco, según el recorrido. Antes, no cabía hacerlo de otra forma que en coche, si luego queriamos tener movilidad en nuestra aislada comarca zamorana. Recuredo esas 15 o 18 horas de paliza: hasta con un buen coche, llegabas con el culo roto. Los coches de alquiler y los vuelos a precio razonable lo arreglaron todo. Saludos.
Ivan,gracias por lo del asfaltado del camino,pero…..se va a asfaltar y al poco tiempo levantarse para meter el agua? Te recuerdo que en ese camino no hay todabia metida la cometida del agua,ni na de de na.
Un bikiño