Alcalde, estoy muy nervioso!
Onte volvín a crer nos Rei Magos. Recibín a Melchor, Gaspar e Baltasar na Casa do Concello, onde esperaban a súa chegada centos de nenos e pais que concentraban nese intre toda a felicidade do mundo. Era un rebulir de ledicia e nervios, expectantes por saber que regalos atoparían uns e outros esta mañá o espertarse.
Mentres agardábamos, os nenos e nenas que andaban por alí, tremendamente nerviosos, convencérome do fantasticamente bos que foron este ano, fixéronme comer caramelos e contáronme como me coñecían polas fotos que durante a pasada campaña electoral colgaban das farolas; algunha nena foi tan sincera que me dixo que eu era "un poco más feo y más gordito que en los carteles". Pero cando mellor o pasei foi cando, xa dentro do salón de plenos, cos reis tomando asento nos seus tronos e un remuíño enorme de nenos e nenas diante nosa agardando a sentarse no colo dos magos para relatarlle tódalas súas peticións, un neno, que xa non podía máis, tiroume da man e díxome con cara de angustia: "alcalde, alcalde, estoy muy nervioso!".
Nese momento, igual que cando as espectaculares carrozas entraron pola Avenida do Concello, sentín desexos de volver a ser neno e de volver a sentir o que sentía tal día como hoxe. Creo que foi dos días que máis feliz me sentín como Alcalde; é case imposible facer algo que se traduza en tanta alegría como a que os nenos senten cando ven ós Reis Magos. Todo feito, ademais, con pouquiños cartos e co traballo insaciable dunha comisión de veciños que durante meses colaboran co Concello na organización desta data. Feliz día para todos e todas!
2 comentarios
Deixa unha resposta
Nunca o contei, pero xa que parece que naide quer poñer nada por eiqui.
Bou contar algo que me pasou a min cos Reis Magos do ano 1953/4 mais ou menos.
Botei toda a noite esperto, agardando que pasaran po-la miña casa, e cando o outro dia, me entero que deixaran xoguetes na casa de “fulanito” (fillo dun rico) “menganito” (tamen fillo dun rico) . O de rico e un decir, agora.Daquela o que tiña un peso xa era rico po-s que non tiñamos nada. O caso e os meus oito anos, xa non cria moito e dixer de crer, menos mal que meu tio me dou ciodo que cinco pesos e merquei on revolver de folla de lata. Non creo que naide saiba como eran pero eu si que recordo perfetamente como.
Un saudo
Yo estuve con mi hijo pequeño en la recepción de los reyes y me gustaría saber, porque pregunté a varias personas y ninguna me supo dar respuesta, en donde puedo conseguir la carta que leyeron los reyes porque como me tuve que quedar en las inmediaciones no la pude escuchar y me comentaron que no tuvo desperdicio. Si la puedes colgar en el blog sería de agradecer.