28 anos despois
Igual que nesta imaxe, hai hoxe 28 anos a miña nai e máis eu pasábamos a tarde nunha habitación do Hospital Arquitecto Marcide; ela cre lembrar que na 322. Aquel día eu tiña unhas poucas horas de vida e ela estaba a se recuperar do tremendo esforzo que tivo que facer durante 8 meses para que eu puidese chegar a nacer.
Hoxe o hospital xa non é do INSALUD, é do SERGAS e a pranta xa non é a terceira, senón a quinta, pero a situación non variou moito. Ela, traballadora infatigable, está de novo a recuperarse para seguir loitando, desta dunha operación de xeonllo; eu, algo máis grandiño, paso as tardes ó seu lado, pero en lugar de comer e durmir, axúdolle coa rehabilitación, paseamos, falamos, lembramos…
Aínda que seguro que non sería o que desexase se puidese ser quen de decidir o noso destino, hoxe, por primeira vez, ela e eu celebramos o meu cumpreanos exactamente no mesmo lugar no que hai 28 anos celebrábamos o seu feliz parto. Dime que se atopa moi ben, menos cansa que entón, pero que quen lle dera ter os 39 anos daquela tarde de 1980. É maravillosa!
Moitas grazas a todos e todas os que hoxe me felicitastes e me fixestes chegar dun ou doutro xeito o voso cariño e moitas grazas tamén a todos aqueles que, tendo intención de felicitarme, vos esquecistes; compréndovos, porque sabedes que a min sempre me pasa ;-)
14 comentarios
Deixa unha resposta
Noraboa aos dous. Non hai coma ter fillos para saber o que é, e dígocho con conocemento de causa…. pero agora non imos a facer un discurso filosófico sobor desto.
En canto ao “festexamento”, o grande problema non é si nos gusta que nos festexen ou non (que sí que nos gusta), senón si seremos capaces de “corresponder” ao festexo deses amigos que che coñecen e que te QUEREN.
E xa verás, a barreira dos 30 pasámola todos e non doe nada de nada, e na beira dos 40, “coser e cantar”.
Saúdos.
Felicitacións!!!!!!!!!!!!!e eu tamén teño que me poñer a facer un pouco de bicicleta jiji
Mándoche unha aperta dende o meu “paro biolóxico” destes días. Cando poda volver á vida normal prometo facer esa mousee de chocolate da que falabamos.
Felicidades ós dous.
Con certo retraso, xa que non sabía que era o teu “cumple”, MOITAS FELICIDADES!!.
O que pasa é que en anos anteriores, lembrote que traías uns pasteliños ata o Pino para celebralo, jejejeje. Pero agora “nadená”.
E un bico a túa nai, e que se recupere pronto.
Moitísimas gracias, na veira do mar! Agardo impaciente pola mousse de chocolate branco, fáisema a boca auga só de escribilo; pero sobre todo estou contento, porque sei que dentro de 28 anos alguén, na versión 1000.0 dos blogues, escribirá unha historia similar da que ti serás a protagonista.
Ánimo! Espero poder verte pronto, que me tarda moito, non pola mousse, senón por che poder dar un bico enorme ;-)
Moitísimas gracias tamén, Delfín, Espartano e Blas, polas vosas felicitacións. Poreille a páxina a miña nai no hospital para que poda ler tamén os ánimos que lle transmitides.
Apertas ;-)
Feliz Cumpleaños Ivan.
28 años más de alcalde!
Ivan , é fermoso ó que relatas sobre ti e túa nai. O mellor, se as circunstancias foran doutro xeito non farían posible esta situación, por eso sempre aplico unha cousa que sempre me o meu pai que é : o aqui sucede é porque ten que suceder! E é así, ese achegamento á túa nai non sería posible doutra maneira.
Disfrútao e saudos e bo desexo de recuperación.
Susana Bayo
Moitas gracias, Su! A verdade é que penso que tanto ti como o teu pai tedes bastante razón; o importante é gozar do momento e saber ser feliz co que un ten en cada ocasión. Saúdos ;-)
Meu estimado Iván, ante todo moitiiisimas felicidades aínda que moi atrasadas, pero sobre todo espero que a túa mamá se recupere moi pronto e que cando te escriba esta mensaxe xa esteades dando paseos pola casa….APERTIÑAS
Ja, ja, ja… case pareces meiga, Eva! Agora mesmo, que estou a ler a túa mensaxe, acaba de chegar a miña nai á casa. Esta ben, pero aínda lle queda unha longa recuperación.
Moitas grazas pola túa mensaxe. Un millón de bicos, guapiña ;-)
Hola Iván:
ya sé que llego con mucho retraso pero hoy he visto la foto con tu madre y se me han llenado los ojos de lágrimas (debe ser la morriña). Espero de todo corazón que Dina se recupere muy pronto. Siempre ha demostrado que es una mujer muy fuerte y una gran luchadora y seguro que en muy poco tiempo estará de nuevo “al frente del barco”
Te seguimos los pasos desde Madrid “Sr. Alcalde”
biquiños:
Ali
Qué alegría leerte por aquí, Ali! Mi madre va muy bien, ya sabes que es más dura que cualquier persona humana. Sólo está con una muleta, sin dolor y dando grandes paseos todos los días, aunque aún le queda tiempo para poder estar recuperada del todo.
También me ha entrado la morriña al leerte y acordarme de mis aventuras por Madrid cuando era pequeñajo. Espero que todo vaya genial y que muy pronto nos podamos ver. Le daré a mi madre recuerdos de tu parte.
Bicos ;-)
ja, ja! ya sabía yo que no íbais a conseguir que se estuviera quieta ni por un segundo. Es que tu madre está echa de otra pasta. ya quedan pocas como ella!
como te dije, te sigo los pasos desde Madrid. sé que estás haciendo un trabajo muy duro y, seguro que irás recogiendo sus frutos. Eso sí, como yo también soy socialista, seré crítica contigo, que para eso te conozco desde hace “unos pocos” añitos :)
ya sabes que tienes casa en Madrid cuando quieras
bicos