ivanpuentes.com

Mentres no PP, tal e como ten recoñecido o seu propio candidato, buscan mulleres para poder pechar as candidaturas ao Parlamento de Galicia antes de que finalice o prazo legal, os socialistas xa aprobamos as nosas esta fin de semana. Así, o luns tiven o pracer, como Secretario Xeral do PSdeG de Ferrolterra, de acompañar e presentar en rolda de prensa aos compañeiros e compañeiras desta comarca que formarán parte da candidatura socialista pola Coruña: Bea Sestayo, Katy García, Nacho Filgueiras, José Carlos García Vilameá e Ramón Martínez.

Son cinco compañeiros e compañeiras apoiados polos militantes nas asembleas de tódalas agrupacións municipais de Ferrolterra e que representan, como outros moitos que non estan nesta candidatura, os mellores valores do socialismo: liberdade, igualdade e solidariedade. Téñovos ademais que confesar que me produce unha emoción especial a sua designación, porque todos eles, da man doutros moitos militantes dos demais concellos da comarca, forman parte desa xeración de compañeiros/as socialistas que hai uns anos decidimos traballar xuntos para darlle un novo pulo renovador ao PSdeG en Ferrolterra.

Tan só queda facer un último esforzo para explicar claramente o moito que o goberno de Emilio Pérez Touriño fixo por Ferrolterra en só catro anos, como foi quen de substituír as políticas victimistas e de confrontación con outras administracións, das que tanto abusou o PP, por políticas modernas de colaboración institucional, de diálogo cos traballadores e cos empresarios, de investimento, destinando cada ano a esta comarca máis cartos do que nunca antes fixera ningún goberno, de compromiso coas infraestruturas (II Fase do Porto Exterior, Transcantábrica, Autovía Ferrol - Vilalba, Vilar do Colo…) de impulso do Plan Ferrol… en definitiva, políticas de aposta por Ferrolterra, que da man destes cinco compañeiros/as continuarán catro anos máis no Parlamento de Galicia, porque o cambio e a transformación deste país e desta comarca son xa imparables.

Parece o título dunha novela e a verdade é que a realidade ben daría para un gran best seller, non sei se asinado por Agatha Christie, por ser digna a historia dun bo expediente policial, ou por Stephen King, xa que de terrorífica ten tamén moito.

Un Consello de Ministros franquista decidiu no ano 1972 que Galicia tería autoestrada, pero pagando a cambio peaxes durante 50 anos, ata o 2023.  Á desgraza que supón para tódolos galegos ter que pagar, e pagar ademais tarifas abusivas (uns 160 millóns de euros ao ano) para circular pola principal e única vía de alta capacidade que vertebra o país, temos que sumarlle a vantaxosa, non para os cidadáns por suposto, operación de enxeñería financeira que Aznar, Álvarez Cascos, Núñez Feijoo e a troupe gobernante do PP deseñaron entre o 2000 e o 2003. 

A Autoestrada do Atlántico e a súa concesionaria (AUDASA) foron unha vítima máis da orxía privatizadora que o PP cultivou durante os seu anos de goberno, para "impulsar o crecemento económico e a creación de emprego"; dicían unha e outra vez. A operación-timo da AP9 fraguouse en tres etapas:

1. Véndesenos o favor de construír libre de peaxe o tramo Fene-Ferrol.

2. No ano 2000, alegando o elevado custe deste tramo e a suposta redución de ingresos por non poder cobrar peaxe, o Goberno prorroga 25 anos máis a concesión, ata o 2048, é dicir, 25 anos máis de peaxes; a pesar de que os números xa demostraban que incluso coa suposta carga do tramo Fene - Ferrol o investimento na autoestrada estaría perfectamente amortizado antes de 2023.

A xogada xa se empeza a ver, o obxectivo era privatizar; a pesar de que Cristóbal Montoro, Secretario de Estado de Economía, logo Ministro de Facenda e actualmente responsable de economía do PP, o nega rotundamente durante unha visita que fai a Vigo ese mesmo ano. Ademais de condenarnos a pagar 25 anos máis de peaxe sobre os 50 xa previstos inicialmente, simplemente porque a empresa fose máis atractiva para un posible comprador, aínda quedaba un última sorpresa, o prezo.

3. Efectivamente, no ano 2003 o goberno do PP vende a Empresa Nacional de Autoestradas (ENA) da que forma parte AUDASA, a Sacyr e outros socios por 1.586 millóns de euros, cando só o valor da AP9 xa se estimaba en case 3.000 millóns; ou sexa, regalada!

Estes días, os datos da venda das antigas autoestradas da ENA (entre elas a AP9) por parte de Sacyr á norteamericana Citi Group, deixan á luz o timo do PP e avalan os argumentos de quen daquela criticou a operación. Fixémonos simplemente nun deses indicadores, o que o PP vendeu a Sacyr por 1.500 millóns de euros, véndeo agora Sacyr, só cinco anos despois, por 7.500 millóns; cousa que non é de estrañar se temos en conta que, por exemplo, en só catro anos e só coas autoestradas galegas, Sacyr ingresou practicamente o que lle custou comprar as autoestradas de España.

En resumo, vendemos a autoestrada pola metade do que valía, ao privatizala perdemos o control público sobre a vía de comunicación máis importante do noso país e temos por diante 40 anos máis de peaxes, establecidos libremente por unha empresa que agora xa non é nin española. En fin, que fixemos un pan con dúas ostias!

Quedou o blog varado por vacacións cando vos contaba o triunfo dos vikingos de Río Castro (Fene) sobre os piratas de Redes (Ares) e o secuestro do seu alcalde. Antes de volver á rutina deste tolo mes de setembro, déixovos unha imaxe da invasión de Río Castro por parte dos "amigos" de Redes e da revancha que se tomaron secuestrando agora a este que vos escribe.

A verdade é que o pasamos ben, ata que chegaron os piratas ao Emigrante tivemos tempo de mollalos, enfariñalos, pelaxar… logo pagamos parte da ousadía, pero ao final, coma sempre, celebrámolo xuntos, desta no peirao de Redes. Agora, paz de novo ata o ano que ven.

Por certo, os piratas da imaxe, agás o alcalde de Ares, non son senón mercenarios feneses que se enrolaron nas tropas aresanas. Haberá que telo en conta para a próxima ;-)

Estes días recibín duns amigos un documento que durante moito tempo pensei que non era máis que unha lenda urbana das moitas de San Caetano, "Elementos para unha ordenación íntegra dos usos do medio litoral de Galicia". Trátase dun traballo encargado pola Consellería de Pesca do penúltimo goberno do PP e elaborado por Enesto Penas, antigo alto cargo da Xunta e técnico da U.E. en Bruxelas; traballo que pretendía sentar as bases para iniciar unha ordenación integral do medio mariño e da franxa litoral de Galicia. O texto recolle algunhas reflexións intreresantes sobre a Ría de Ferrol, a sacrificada:

Dada a tendencia sinalada ó aumento da poboación costeira, non é en absoluto descartable que a necesidade de crear emprego leve a establecer excepcións á aplicación do principio de desenvolvemento sostible, especialmente tendo en conta que en determinado tipo de industrias os métodos contra a contaminación son extremadamente custosos e a súa aplicación obrigatoria pode constituírse en importante factor disuasorio para a empresa implicada.

Obsérvase unha clara incompatibilidade entre o interese xeral (instalar industrias que crearán traballo) e o interese particular (a degradación ambiental e destrucción de recursos naturais na zona de instalación) […] O interese xeral de Galicia pode facer necesario a instalación destas ou outras industrias […] a súa radicación precisa conta coa oposición de tódolos concellos ou barrios nos que se intente facelo […] En tal situación pode ser relevante formularse aquela cuestión, […] a posibilidade de sacrificar unha ría […] que podería ter sentido se ten como contrapartida a de garanti-la preservación das demais rías de Galicia.

En canto ás posibles zonas candidatas […] parece obvio que a Ría do Ferrol é a que reúne máis características idóneas: unha importancia relativamente menor dos seus recursos naturais […] unha man de obra con capacitación industrial e unha necesidade social imperiosa de reindustrialización.

Aí o tedes, unha zona tan rica coma a nosa "sacrificada" a golpe de despacho en nome do interese xeral de Galicia; tendo en conta, iso si, que debido á fame, á "necesidade social imperiosa de reindustrializacion", iamos ser os que menos protestásemos, quizais. O desenvolvemento sostible nunca debe ter excepcións, porque sempre se traduce no mesmo, pan para hoxe, pero fame para mañá, é dicir, pobreza.

Movido pola curiosidade política, ademais de polo sentimentalismo, pois no lugar que hoxe ocupa a enorme mina estaban hai anos os prados nos que os meus avós alimentaban ás súas vacas, visitei esta semana, de xeito privado, ENDESA As Pontes. Xa coñecía a empresa, pero aínda non vira en directo o lento e impresionante traballo de inundación da antiga mina, traballo que dará como resultado no ano 2012 un lago artificial cunha superficie similar á de toda a zona urbanizada da cidade da Coruña.

Moitas veces o paso do tempo nos fai relativizar os feitos presentes. Estou seguro por iso de que dentro de non moitos anos veremos e valoraremos este espazo, hoxe destrozado dende o punto de vista ecolóxico, como unha das principais reservas de flora e fauna da zona. A antiga escombreira, de varios kilómetros de lonxitude e que hai pouco tempo era unha paisaxe case lunar, pode ser un bo exemplo, hoxe ten xa zonas de bosque e de lagoas absolutamente deliciosas, nas que abundan as especies vexetais e animais, fundamentalmente as aves.

Algúns científicos, totalmente independentes, apuntan xa á especial protección que este enorme espazo natural requerirá no futuro, chegando incluso a insinuar a súa incorporación ó Parque Natural das Fragas do Eume. Se todo marcha segundo o previsto, parece que ENDESA atinou plenamente na solución definitiva para a súa explotación a ceo aberto, pese ó escépticos que algúns éramos hai uns anos. Este espazo debe ser a partir de agora patrimonio de todos e todas.

Esta tarde subín á Presa de Goente (As Pontes) para comprobar o que onte me dixeran Nacho e Alex, que estaba unha vez máis desbordando; a impresionante fervenza que se forma é dos espectáculos "naturais" máis fermosos que se poden ver no inverno de Ferrolterra. A pesares das poucas chuvias deste ano, é certo, a presa está chea e a auga leva xa uns días saltando por riba do muro.

Como xa vos dixen nalgunha ocasión, se nunca vistes isto, merece a pena. Nun post que escribín o ano pasado, explicaba o doado que é chegar.

Déixovos o texto que publica hoxe, xornada de reflexión, a folla parroquial de Pontedeume. Logo dunha longa arenga a Rouco Varela con motivo do seu retorno á cúpula da igrexa española, di a revista parroquial:

Tenemos y debemos de votar todos, y hemos de hacerlo según nuestras convicciones morales y religiosas. El Papa nos dice "todos, creyentes y no creyentes, hemos de trabajar en la búsqueda humilde de Dios". "Dios es Amor". Toda la moral cristiana se basa "en el Amor a Dios y al prójimo", y esto hay que tenerlo muy presente a la hora de votar. Votar con responsabilidad y criterio propio.

Non é que me pareza moi forte, sobre todo despois do visto por parte dalgúns bispos nos últimos meses, pero a xornada de reflexión, na que están prohibidas por lei ata as campañas institucionais de promoción do voto, non parece a data máis axeitada para que a igrexa, non só o fomente, senón que o oriente.

Actualizado ás 11:26 do 20/03/2008:

Parece que este post, no que simplemente transcribo literalmente o contido dunha folla parroquial, que non é das peores nin moito menos, xunto con aqueles que escribín o día da Hispanidade falando dos excesos "rojigualdos" do PP eumés na casa do concello e máis no torreón, xeraron bastante polémica entre os "populares" de Pontedeume, tanto que no seu blog me dedicaron un fermoso post titulado PUENTESdeume, no que, como podedes supoñer, alaban a miña capacidade política e blogueira, con frases tan refinadas, obxectivas e democráticas como estas:

En Pontedeume, estamos hartos de que el alcalde de Fene, critique a nuestro pueblo en su página cuando le dé la gana. Un poco de respeto. Desde que tomó posesión de su cargo, el señor Puentes se ha caracterizado entre otras cosas, por sus críticas a Pontedeume y a su gobierno, ahora también a su párroco.

Cosas como estas, y algunas otras, evidencian que al alcalde de Fene se le “llena la boca” con Pontedeume, cosa que aquí nos molesta. No nos molesta por la crítica o la opinión (gracias a Dios hay libertad de expresión) nos molesta, porque se trata de un alcalde vecino…

Opinión: Querido Iván, ya todos conocemos tus sucios trucos. A pesar de todo, me gustaría felicitar al Partido Sucialista: ya tienen un nuevo Stalin al que adorar como borregos. VIVA PONTEDEUME, SU ALCADE Y EL TORREÓN ESPAÑOL!

Hai xa moitos anos que Pontedeume se librou do xugo dos Andrade e hoxe o pobo pertence ós seus veciños/as, non ó PP local nin ó párroco, polo tanto non intentemos provocar conflictos que non existen e non confundamos as críticas a accións puntuais dun determinado colectivo con críticas a todo un pobo, porque afortunadamente a sociedade eumesa é moito máis rica, plural e aberta que os destinatarios dos meus comentarios. De feito, sen saír da blogosfera eumesa, a eumesfera, como a bautizaron os amigos de Pontedeume na Rede, podemos atopar blogs que comparten a crítica expresada nest post, como o titulado Inxerencias, que se publica en Pontedeume, retrato dunha vila.

Á calor do debate que, afortunadamente, se está a producir sobre a despenalización controlada do aborto, La Voz de Galicia cóntanos que na Residencia, no hospital público Arquitecto Marcide de Ferrol, non se practicou unha soa intervención de interrupción voluntaria do embarazo nos últimos 22 anos, non porque non haxa mulleres que o demanden, que as hai, senón porque tódolos doutores e parte do servizo de xinecoloxía son obxectores de conciencia.

Temos que crelo e toleralo sen máis? Creo que non. Xa non entendo como a obxeción de conciencia duns supostos profesionais, baseada en principios e crenzas relixiosas, polo tanto individuais, pode vulnerar impunemente a miña liberdade dentro do sistema sanitario público; pero aínda que así fose, a obxección de conciencia neste caso, simplemente, non ma trago. É difícil de crer, incluso cientificamente, que o SERGAS concentre a tódolos doutores obxectores, tanto que non haxa un só que non o sexa, e que, pola contra, a sanidade privade teña a virtude de agrupar a todos os que non o son. Dito doutro modo, é difícil crer no reparo moral dos profesionais cando este só existe nos hospitais públicos e se esfuma previo pago de 400 ou 600 € en case calquera centro privado.

Así, o aborto é hoxe un negocio que pagan as mulleres directamente ou o SERGAS cando as deriva a algún centro concertado, responsables, segundo La Voz, de aproximadamente o 90% das interrupcións practicadas en Galicia. Non o sei, pero sospeito que sería interesante averiguar se algún do persoal que obxecta na sanidade pública logo practica abortos na privada ou en cantos centros concertados de carácter relixioso se realizan intervencións deste tipo a cambio de cartos.

Non podemos continuar con esta hipocresía interesada economicamente, a sanidade pública ten que garantir o dereito de calquera muller a interrupir voluntariamente o seu embarazo, polo de pronto nos tres supostos recoñecidos legalmente: perigo para a saúde da nai, perigo para a saúde do feto e violación. Xunto con isto, a verdadeira liberdade das mulleres, á marxe de dogmas católicos, veríase recoñecida coa aprobación dunha lei de prazos: interrupción libre e voluntaria durante as primeiras semanas de embarazo; sen supostos, simplemente liberdade dunha muller para elixir sobre a súa propia vida e o seu corpo.

Hoxe pola tarde moitos veciños/as de Fene e do resto de Ferrolterra despedimos a Enrique Vigo, compañeiro do PSOE, pero sobre todo unha extraordinaria persoa que comprometeu os seus 96 anos de vida á loita constante pola liberdade e a democracia no noso país, a costa a meirande parte das veces da súa propia liberdade.

Vigo foi dos poucos militares que se mantiveron fieis á República en Ferrol tralo golpe de estado franquista en xullo de 1936; o principio dunha longa loita. En fin, unha persoa, un veciño, ó que lle temos moito que agradecer e unha traxectoria vital e política que nunca deberá ser esquecida.

Resposta de Fernando Blanco, Conselleiro de Industria, sobre REGANOSA na entrevista que lle fai La Voz de Galicia:

A miña é a única consellería que non lle deu un permiso, e agora parece que a planta púxena eu. O que pasa é que si estou a favor, asúmoo, aínda que no meu partido e nunha parte do electorado teña un custe. ¿Que íamos facer, pechar una empresa con 60.000 millóns de investimento?