ivanpuentes.com

Onte á tarde, os vikingos de Río Castro (Fene) asaltaron de novo a veciña vila de Redes (Ares) e nesta ocasión, como botín, trouxemos para Fene ao seu alcalde, que, como relata hoxe La Voz de Galicia, tentou nun primeiro momento rebanarnos o pescozo a algúns co seu sable, pero finalmente foi reducido, subímolo a bordo dunha planeadora e, tal cual os veciños/as da aldea gala de Axterix, de volta á casa rematamos a aventura cunha boa churrascada na praia de Almieiras en presenza do secuestrado.

Como tódalas boas festas, esta surxiu por casualidade, dunha broma duns poucos veciños/as de Río Castro, fundamentalmente de Seíto, o dono do bar O Emigrante. Onte, tres anos despois, só de Fene participaron xa 600 persoas e a cousa vai en aumento. Mollámonos, bañáronnos en escuma, compartimos unhas cervexas e, sobre todo, pasámolo moi moi ben; ese é o segredo deste evento.

Tamén, como toda boa festa, non se limita a un só día no ano, e o 23 deste mes haberá réplica. Ese día os piratas de Redes asaltarán Río Castro, nós defenderemos as nosas costas, pero eles rescatarán ao secuestrado alcalde de Ares e, como revancha, levarán a un novo refén de Fene. Todos e todas os que queirades vir o sábado 23 a defender o noso concello, como Lage, Loli, Xaime ou Mela, que onte estaban infiltrados na retagarda inimiga, estades invitados/as. Noraboa aos veciños/as que paristes esta gran idea e que seguides a reinventar con ilusión cada ano.

A noite pasada foi especial. Pasei dúas horas perfectas escoitando a música de Amaral en directo na Praza do Obradoiro. Nunca fora a un concerto seu e, a verdade, é que teñen un directo espectacular; música e voz que poñen os pelos de punta. Pero, sobre todo, a noite foi perfecta porque combinamos a boa música coa presenza dalgunhas das persoas que máis quero, que tamén viñeron ao concerto: Marta, Nacho, Lidia, Loli, Lage, Azu, Blas, Alberto, María, Eva, Diego, Fer, María Jartín, Pablo… Será das noites que sempre queden na memoria!

A noite do sábado, dicíame Javi Castiñeiras que entre o Pazo de Congresos e o Hotel Puerta del Camino, onde estabamos reunidos os delegados/as, ía quedar un carreiro marcado no chan dos continuos ir e vir de xente falando, facendo quinielas, matando os nervios… O certo é que esta fin de semana culminamos en Santiago meses e meses de traballo preparando o 11 Congreso Nacional do PSdeG-PSOE, no que ademais de ter o privilexio de ser un dos redactores do documento político aprobado, tiven a honra de exercer como voceiro dos 27 delegados/as de Ferrolterra e, finalmente, de poder representar a esta comarca na nova Executiva Nacional.

Seguindo o exemplo de Mar, hoxe vou falar como Iván, o rapaz que con 18 anos decidiu, logo de moito meditalo, afiliarse ao PSdeG-PSOE en Fene e ao que logo Xaime e Lage atraeron cara ás XSG, a mellor decisión da miña vida. Ademais de estar moi contento por poder contribuír desde Fene co meu humilde grao de area ao novo proxecto que iniciamos os socialistas de Galicia, da man de Emilio Pérez Touriño, Ricardo Varela, Mar Barcón e todos/as vos, estou moi feliz por compartir responsabiildades na executiva con algúns dos meus mellores amigos e compañeiros de partido, como Loli ou Lage (a foto evidencia as horas en vela que pasamos a noite do sábado; canto falamos!) aos que nunca poderei agradecer todo o apoio, formación, axuda, cariño… con Bea e Vicente, xuntos lograremos que Ferrolterra estea sempre presente; con xente tan capaz como Emilio, Ricardo ou Mar, dos que espero aprender cada día unha cousa nova; con Antón e Modesto, sempre botando a man dende o outro lado da fronteira, con Yoya, Pachi, Xocas… e, de novo, traballando ao lado de Blas, xunto con Eva e Diego, aos que, por fin, xa non terei que botar tanto de menos cada día; é imposible ser mellores persoas.

A todos e todas cos que tiven a sorte de compartir traballo, alegrías, penas e aventuras políticas, dende que aquel mes de marzo do 98 decidín chamar á porta da Casa do Pobo de Fene, só vos podo dicir, aínda que soe tópico, unha cousa: grazas!

Cando cheguei onte a Madrid, para representar a Ferrolterra, xunto con Vicente Irisarri e Montse García, no 37 Congreso Federal do PSOE, das primeiras cousas que dixen foi que non me gustaba o lema escollido para a ocasión, a Forza do Cambio. 24 horas despois teño que recoñecer que estaba equivocado, o PSOE goberna, pero sigue a ser a forza do cambio, o partido que está á vangarda das políticas máis progresistas e avanzadas en España e en Europa. É a conclusión do intenso labor de debate que levamos a cabo durante o día de hoxe nas comisións de traballo.

Falamos sen complexos de apoiar unha lei de prazos para despenalizar o aborto en tódolos casos, do dereito a unha morte digna, de seguir incrementando o salario mínimo, as pensións e as prestacións por desemprego, de loitar contra o cambio climático ou, como dixo Zapatero na súa intervención de onte, de falar dunha vez por todas, sen complexos, dunha estrutura territorial federal. Durante moito tempo, certa corrente de pensamento defendeu o xiro ao centro, a práctica dunha política morna, como método para medrar electoralmente, pero estes días, os militantes, deixamos claro que esa non é a vía que queremos, somos de esquerdas e queremos gañar as eleccións, como xa estamos a facer desde 2004, defendendo e practicando políticas de esquerdas, puras e duras, porque, a diferencia do que sostén Rajoy en público, nos si que cremos nas ideolóxías e nas diferencias notorias entre a esquerda e a dereita.

A última boa nova do día foi a elección, que votaremos mañá, do compañeiro Pepe Blanco como Vicesecretario Xeral do PSOE, cargo que non existía dende que Alfonso Guerra deixara tal responsabilidade. É un posto que, sen dúbida, merece a persoa que máis traballou por este partido nos últimos anos, o artífice de que hoxe Zapatero sexa Secretario Xeral e, incluso, o artífice de que sexa Presidente do Goberno, ao transformar o PSOE nun partido moderno, novo, activo e actual. Con el, o socialismo galego chega a unhas cotas de responsabilidade dificilmente imaxinables hai poucos anos, cotas que se verán reforzadas pola inclusión na nova dirección de Carmela Silva (Vigo) e Xosé Sánchez Bugallo, Alcalde de Santiago.

“Primero doy gracias a Dios, luego a la Virgen, al ejército… y al Presidente Uribe!”. Teño algo de sono, onte quedei até tarde vendo en directo pola televisión a chegada a Bogotá de Ingrid Betancourt e das demais persoas rescatadas das poutas, cada vez menos guerrilleiras, no sentido clásico e político, das FARC. Escoitei con atención a intervención de todos eles e, á marxe da excelente nova que supón dende o punto de vista humanitario, o acto destilaba un noxento cheiro a democracia tutelada e a autobombo gobernamental case intolerábel ética e democraticamente.

“Primero doy gracias a Dios, luego a la Virgen, al ejército… y al Presidente Uribe”. Con estas palabras comezou Betancourt a súa intervención, pouco antes de axeonllarse cun rosario na man ante o clérigo de turno que lles daba a bendición….

Segue lendo o artigo en A Nosa Terra

Ignacio, o compañeiro de Mugardos, concelleiro e seguidor do Galicia que aparece no centro, bautizou esta imaxe como "As dúas caras dunha copa". Os dous, xunto con José Antonio, vímonos este sábado no campo de fútbol de San Sadurniño, porque, xusto o día antes da final da Eurocopa, Ferrolterra viviu outra gran final, a da Copa da Ría, que se disputaron o Perlío e o Galicia. O sorriso amplo e gustoso de Ignacio, oposto ao noso, tímido e posado para a foto, revela xa o resultado, 4 - 2 para o Galicia de Mugardos, pero iso foi tal vez o de menos.

Para un coma min, que se define como ex-futboleiro, logo da paixón polo Depor vivida nos anos adolescentes, foi un pracer ver fútbol de verdade unha vez máis; sen o negocio, o posado e todo o envoltorio artificial que rodea ao fútbol profesional. Simplemente rapaces de Fene xogando polo puro placer de xogar contra os de Mugardos, centos de veciños e veciñas de Perlío dando cor, diversión e animación á grada, porque nisto si que lles gañamos aos do Galicia (síntoo, Ignacio!) e dúas afeccións que, á marxe de picadas mutuas, souberon gozar xuntas do fútbol.

Como dicía, independentemente da anécdota do resultado, por darlle sentido a este deporte, por facernos sentir orgullosos do noso pobo, Opa Perlío!

Onte clausuramos Feneuropa, o primeiro paso do camiño que Fene, da man do Consello da Xuventude de Galicia, acaba de iniciar para favorecer os intercambios e estancias dos mozos e mozas do noso concello nos demais países da Unión Europea, durante 2 meses, 6 meses ou un ano; así como para favorecer a posta en marcha en Fene de proxectos sociais desenvolvidos por rapaces europeos e financiados pola Unión. Nisto consiste, a grandes rasgos, o Servizo de Voluntariado Europeo, que coa experiencia e contactos adquiridos en seminarios deste tipo, acabaremos implantando no noso concello.

Desde o luns, 23 mozos e mozas de case outros tantos países europeos traballaron a tope na Casa da Cultura, ademais de coñecer o pobo e a comarca. A nós, aos membros do Concello, nos ensinaron moito máis do que podan imaxinar sobre como traballar en políticas de mocidade, especialmente no plano internacional. Era o debut de Fene en experiencias deste tipo e creo que pasamos a proba con nota.

A descrición dun seminario coma este nunca está completa sen falar do plano máis persoal. A amizade, o bo rollo, a complicidade… afloraron dende o primeiro día, tanto que o venres, na cea de despedida, todos nos sentíamos xa membros dun grande equipo que daba moita mágoa ter que disolver. Ademais do aprendido tecnicamente, a pegada que as boas persoas de Feneuropa nos deixaron a tódolos membros do Concello, será imposible de borrar.

Infinitas grazas a Yolanda, Rut, Suso, Azucena, Loli, Leo, Richard, María, Maris, Francesco, Gregor, Celia, Anne, Adrián, Erol, Helena, Kemal Onur, Rusudan, Silvia, Edu e tamén a Joana.

Descargar foto de grupo en tamaño grande / Download large size group photo

Estes días recibín duns amigos un documento que durante moito tempo pensei que non era máis que unha lenda urbana das moitas de San Caetano, "Elementos para unha ordenación íntegra dos usos do medio litoral de Galicia". Trátase dun traballo encargado pola Consellería de Pesca do penúltimo goberno do PP e elaborado por Enesto Penas, antigo alto cargo da Xunta e técnico da U.E. en Bruxelas; traballo que pretendía sentar as bases para iniciar unha ordenación integral do medio mariño e da franxa litoral de Galicia. O texto recolle algunhas reflexións intreresantes sobre a Ría de Ferrol, a sacrificada:

Dada a tendencia sinalada ó aumento da poboación costeira, non é en absoluto descartable que a necesidade de crear emprego leve a establecer excepcións á aplicación do principio de desenvolvemento sostible, especialmente tendo en conta que en determinado tipo de industrias os métodos contra a contaminación son extremadamente custosos e a súa aplicación obrigatoria pode constituírse en importante factor disuasorio para a empresa implicada.

Obsérvase unha clara incompatibilidade entre o interese xeral (instalar industrias que crearán traballo) e o interese particular (a degradación ambiental e destrucción de recursos naturais na zona de instalación) […] O interese xeral de Galicia pode facer necesario a instalación destas ou outras industrias […] a súa radicación precisa conta coa oposición de tódolos concellos ou barrios nos que se intente facelo […] En tal situación pode ser relevante formularse aquela cuestión, […] a posibilidade de sacrificar unha ría […] que podería ter sentido se ten como contrapartida a de garanti-la preservación das demais rías de Galicia.

En canto ás posibles zonas candidatas […] parece obvio que a Ría do Ferrol é a que reúne máis características idóneas: unha importancia relativamente menor dos seus recursos naturais […] unha man de obra con capacitación industrial e unha necesidade social imperiosa de reindustrialización.

Aí o tedes, unha zona tan rica coma a nosa "sacrificada" a golpe de despacho en nome do interese xeral de Galicia; tendo en conta, iso si, que debido á fame, á "necesidade social imperiosa de reindustrializacion", iamos ser os que menos protestásemos, quizais. O desenvolvemento sostible nunca debe ter excepcións, porque sempre se traduce no mesmo, pan para hoxe, pero fame para mañá, é dicir, pobreza.

Movido pola curiosidade política, ademais de polo sentimentalismo, pois no lugar que hoxe ocupa a enorme mina estaban hai anos os prados nos que os meus avós alimentaban ás súas vacas, visitei esta semana, de xeito privado, ENDESA As Pontes. Xa coñecía a empresa, pero aínda non vira en directo o lento e impresionante traballo de inundación da antiga mina, traballo que dará como resultado no ano 2012 un lago artificial cunha superficie similar á de toda a zona urbanizada da cidade da Coruña.

Moitas veces o paso do tempo nos fai relativizar os feitos presentes. Estou seguro por iso de que dentro de non moitos anos veremos e valoraremos este espazo, hoxe destrozado dende o punto de vista ecolóxico, como unha das principais reservas de flora e fauna da zona. A antiga escombreira, de varios kilómetros de lonxitude e que hai pouco tempo era unha paisaxe case lunar, pode ser un bo exemplo, hoxe ten xa zonas de bosque e de lagoas absolutamente deliciosas, nas que abundan as especies vexetais e animais, fundamentalmente as aves.

Algúns científicos, totalmente independentes, apuntan xa á especial protección que este enorme espazo natural requerirá no futuro, chegando incluso a insinuar a súa incorporación ó Parque Natural das Fragas do Eume. Se todo marcha segundo o previsto, parece que ENDESA atinou plenamente na solución definitiva para a súa explotación a ceo aberto, pese ó escépticos que algúns éramos hai uns anos. Este espazo debe ser a partir de agora patrimonio de todos e todas.

Ademais de cumprir coa rutina anual de acudir á ofrenda a Pablo Iglesias no Cantón de Molíns e manifestarme logo xunto cos compañeiros/as de UGT e CC.OO. adiquei este primeiro de maio a ir ao cine; tocou de novo peli española, comedia neste caso. Acabo de chegar de ver "Fuera de Carta".

O cine español ten múltiples problemas, pero non dende logo a falta de creatividade e de orixinalidade. Javier Cámara, Lola Dueñas ou Fernando Tejero están excepcionais, a sala escachaba coa risa en varios momentos. Se vos gusta a comedia, non deixedes de ila ver, será unha das películas do ano.