Anotacións arquivadas do tema: 'Persoal'
Facebook, blog… política
Había tempo que Luís A. Núñez, xornalista de La Voz de Ferrol e tamén amigo das novas tecnoloxías, me comentara que un día quería publicar algo sobre o uso do Facebook, o Twitter, o blog… na política local e que podíamos falar da miña experiencia.
Onte pola tarde quedamos nas Palmeras (Ferrol) tomamos unha Cocacola e charlamos un rato sobre como todas estas ferramentas virtuais permiten democratizar a política local, que haxa un contacto máis directo entre cidadáns e concelleiros e como, ao igual que todos os demais ámbitos da vida, a poítica inevitablemente camiñará por estes lares.
O resultado é este: Un alcalde colgado de la red
Toda unha vida…
Logo dunha primeira experiencia hai xa anos nunca pensara en volver a Luar, pero onte volvín a reencontrarme con Gayoso; a ocasión merecíao… Acompañei a miña nai a recoller o premio gastronómico Álvaro Cunqueiro a toda unha vida.
Como dicía cando en outubro recibía un premio similar da Confederación de Empresarios de Hostalería de Galicia (CEHOSGA), creo que o ten de sobra merecido, como cociñeira e como persoa. Máis de 30 anos artellando na cociña do Mundial, levantando e mantendo un restaurante dende a nada, ademais de ocuparse dos seus fillos, da casa… son credenciais que a ela, xunto con outros centos de mulleres cunha historia similar, as avalan para polo menos recibir un recoñecemento público coma este.
A estas horas aínda teño dúbidas de se estaba máis nerviosa por recibir o premio ou por estar con Gayoso, pero o certo é que estaba contentísima e para min vela así non ten prezo. Grazas ao Concello de Lalín, ao Clube Gastronómico Rías Altas, ao Parrulo, a todos os que credes no seu traballo e aos clientes e clientas do Mundial, que sodes os que fixestes posible que cumplira o soño de ter o seu propio restaurante.
Un día moi feliz no meu mundo
Onte foi un día especial, moi feliz. Onte recibín, xunto con Mabel Rivera e Manolo Rivas, a Beca de Honra da Facultade de Ciencias Sociais e da Comunicación da Universidade de Vigo, distinción que recoñece o traballo de determinadas persoas no ámbito da Publicidade e as Relacións Públicas, a Comunicación Audiovisual ou a Xestión e a Administración Pública, as tres titulacións que se cursan nesta facultade.
É sempre unha ledicia que compañeiros/as de profesión ou de titulación se fixen positivamente no teu traballo, pero este recoñecemento aínda me soubo mellor, creo, por ter sido alumno da facultade. Alí estaban profesores, compañeiros de clase, traballadores… cos que pasei un día maravilloso falando de pasado e de futuro.
Decateime de que, a pesar de ter marchado de Pontevedra hai 7 anos, aínda teño e creo que sempre terei un fío invisible que me une á Facultade de Ciencias Socias e á súa xente, un fío que fai que alí sempre me sinta como na miña casa, no meu mundo.
Grazas ao decanato e a tódolos profesores de Ciencias Sociais e da Comunicación por facerme o mellor regalo que se me podería ter feito! E noraboa tamén ás dúas veciñas de Fene que se licenciaron no mesmo acto; unha fermosa coincidencia…
Recoñecemento merecido
Con algo de retraso, pero facéndovos caso a todos aqueles que me suxeristes, pedistes… que retomase a actividade blogueira logo do verán, aquí estou, disposto a manter de xeito máis ou menos regular a actividade desta páxina, cada día máis difícil de compaxinar coa intensa actividade do Concello.
Empezo cun tema persoal. Hai uns días CEHOSGA (Confederación de Empresarios de Hostalaría de Galicia) premiou a traxectoria profesional da miña nai dándolle un dos seus galardóns anuais. Como fillo sentinme tremendamente orguioso ao vela tan feliz, nerviosa, ilusionada co traballo aos seus 68 anos…
Ademais, creo que é un premio que merecen todas as persoas da súa xeración, que traballaron, máis ou menos conscientemente, moi duro para facer deste país e da súa vida un lugar moito mellor. Case sen estudos, aínda saíndo da adolescencia e xa cun fillo pequeno marchou recén casada e cunha maleta baleira a Londres. Alí buscou traballo, apredendeu un idioma totalmente descoñecido e durante 12 anos aforrou cartos ao tempo que gozaba dos anos máis felices da súa vida.
Cunha maleta chea voltou no ano 75 a Fene, abriu xunto co meu pai o Restaurante Mundial e desde aquela a súa vida consistiu en cociñar case tódolos días, criar a outro fillo e non deixar de ser feliz case que nunca.
Grazas a CEHOSGA e á Asociación de Empresarios de Hostalaría Ferrol e Comarca!
O timo da autoestrada
Parece o título dunha novela e a verdade é que a realidade ben daría para un gran best seller, non sei se asinado por Agatha Christie, por ser digna a historia dun bo expediente policial, ou por Stephen King, xa que de terrorífica ten tamén moito.
Un Consello de Ministros franquista decidiu no ano 1972 que Galicia tería autoestrada, pero pagando a cambio peaxes durante 50 anos, ata o 2023. Á desgraza que supón para tódolos galegos ter que pagar, e pagar ademais tarifas abusivas (uns 160 millóns de euros ao ano) para circular pola principal e única vía de alta capacidade que vertebra o país, temos que sumarlle a vantaxosa, non para os cidadáns por suposto, operación de enxeñería financeira que Aznar, Álvarez Cascos, Núñez Feijoo e a troupe gobernante do PP deseñaron entre o 2000 e o 2003.
A Autoestrada do Atlántico e a súa concesionaria (AUDASA) foron unha vítima máis da orxía privatizadora que o PP cultivou durante os seu anos de goberno, para "impulsar o crecemento económico e a creación de emprego"; dicían unha e outra vez. A operación-timo da AP9 fraguouse en tres etapas:
1. Véndesenos o favor de construír libre de peaxe o tramo Fene-Ferrol.
2. No ano 2000, alegando o elevado custe deste tramo e a suposta redución de ingresos por non poder cobrar peaxe, o Goberno prorroga 25 anos máis a concesión, ata o 2048, é dicir, 25 anos máis de peaxes; a pesar de que os números xa demostraban que incluso coa suposta carga do tramo Fene - Ferrol o investimento na autoestrada estaría perfectamente amortizado antes de 2023.
A xogada xa se empeza a ver, o obxectivo era privatizar; a pesar de que Cristóbal Montoro, Secretario de Estado de Economía, logo Ministro de Facenda e actualmente responsable de economía do PP, o nega rotundamente durante unha visita que fai a Vigo ese mesmo ano. Ademais de condenarnos a pagar 25 anos máis de peaxe sobre os 50 xa previstos inicialmente, simplemente porque a empresa fose máis atractiva para un posible comprador, aínda quedaba un última sorpresa, o prezo.
3. Efectivamente, no ano 2003 o goberno do PP vende a Empresa Nacional de Autoestradas (ENA) da que forma parte AUDASA, a Sacyr e outros socios por 1.586 millóns de euros, cando só o valor da AP9 xa se estimaba en case 3.000 millóns; ou sexa, regalada!
Estes días, os datos da venda das antigas autoestradas da ENA (entre elas a AP9) por parte de Sacyr á norteamericana Citi Group, deixan á luz o timo do PP e avalan os argumentos de quen daquela criticou a operación. Fixémonos simplemente nun deses indicadores, o que o PP vendeu a Sacyr por 1.500 millóns de euros, véndeo agora Sacyr, só cinco anos despois, por 7.500 millóns; cousa que non é de estrañar se temos en conta que, por exemplo, en só catro anos e só coas autoestradas galegas, Sacyr ingresou practicamente o que lle custou comprar as autoestradas de España.
En resumo, vendemos a autoestrada pola metade do que valía, ao privatizala perdemos o control público sobre a vía de comunicación máis importante do noso país e temos por diante 40 anos máis de peaxes, establecidos libremente por unha empresa que agora xa non é nin española. En fin, que fixemos un pan con dúas ostias!
“Políticos en blogo”
Hai unhas semanas que Xosé Manuel Pereiro publicaba unha boa reportaxe en El País sobre a vida dalgúns políticos na blogosfera, reportaxe que, segundo el manifestou logo, non foi subida a ningunha das webs dos que alí saíamos. Entonando o meu particular mea culpa, por non actualizar o blog dende antes da publicación de dita reportaxe, súboa hoxe:
Dirigentes políticos que confiesan situaciones emotivas o celebran victorias deportivas con entusiasmo de hinchas. Cargos que soportan críticas anónimas, política y personalmente muy incorrectas. Todo ese mundo, al alcance de un clic. Al menos en los casos en que un político dispone de un blog, una bitácora personal en la red. En Galicia, en la mayoría de los casos, los post (las anotaciones) son reproducciones más o menos retocadas de sus intervenciones políticas habituales. En otros son diarios de campaña que desaparecen al día siguiente de las elecciones. Pero hay algunos ejemplos de verdaderos blogueros que exponen, además de ideas y críticas, sus quehaceres y ocurrencias.
Saúdos, Pereiro ;-)
A sinatura do meu pai
Un día unha xornalista chamoume exhibicionista por falar neste blog da miña nai e dos meus sentimentos, eu contestei daquela que non se trataba máis que de ser natural nun espazo tan persoal coma este. Co mesmo ánimo, vou falar do meu pai, porque hoxe, por unha tontería inesperada, fun quen de sentilo máis preto e máis real que nunca. Aniceto, o meu pai, morreu cando eu tiña dous anos e, a pesar das moitas fotografías e lembranzas que demostran que me tivo no colo, que me bicou, que me levou de viaxe, que tamén me reñiu, que fomos ao circo xuntos e perdemos unha chaqueta… a pesar de todo iso, eu non o lembro. Acostumbreime a vivir coa miña nai, co meu irma-pai e con Clara, Manolo e Teresa, a miña segunda familia; a súa ausencia foi sempre o normal, polo que, salvo cando o pensaba moito, nunca foi unha peza que faltase no puzle da miña familia.
Con catro anos, cando empecei a ir a párvulos a Finita, a veciña que nos daba clase na súa casa da rúa Tellerías, descubrín que me chamaba José Iván. Na casa quixéranme chamar só Iván, pero cando chegou a hora de mollarme a cabeza na igrexa, o cura non aceptou por bo un nome tan soviético e impuxo, en contra da vontade do meu pai, que marchou cun mosqueo considerable, o bíblico nome de José. Por mil razóns, hai unhas semanas decidín facer xustiza coa súa vontade e comigo mesmo e solicitei no rexistro civil o cambio de nome, para chamarme simplemente Iván. Hoxe fun recoller a documentación.
Cando abriron o libro do rexistro civil para anotar a modificación, quixen ler a páxina na que figura a miña inscrición. Inmediatamente, os meus miolos se desprazaron ata aquel día de abril de 1980 no que o meu pai, no mesmo mostrador e tocando as mesmas páxinas que eu estaba tocando agora, me inscribiu, supoño que case tan emocionado como eu estaba agora. Pasei a folla e alí apareceu a súa sinatura, unha sinatura que nunca vira na miña vida; cos dedos repasei a tinta do bolígrafo coa que rubricou esa páxina hai máis de 28 anos e sentín ganas de chorar. Por primeira vez na miña vida tiven a sensación de atoparme preto del fisicamente, como se acabase de pasar por alí e eu puidese sentir aínda a súa pegada. En fin, unha tontería!
Un lugar do Planeta: Malpica, praia de Beo
A Costa da Morte, a de Malpica neste caso, hai que vela agora, cando o inverno xa ven de camiño. O mar, aquí máis que en ningún sito, é un espectáculo relaxante sen igual e as praias salvaxes son difíciles de comparar ás de calquera outra zona do país.
Onte estiven na praia de Beo, esta que vos deixo na imaxe e que ofrece unha estampa moi diferente á que hai 6 anos nos atopamos uns 80 rapaces/zas de Xuventudes Socialistas, vidos de diferentes lugares de España para sacar coas mans as toneladas de chapapote que a afogaban. Co paso dos días, entre buzos brancos e luvas negras, gocei de experiencias e de xente inesquecible, que hoxe son amigos/as. A todos eles, que na súa inmensa maioría non volveron a Malpica dende os intensos días do Prestige, lles adico esta foto actual do rincón do Planeta que marcou as nosas vidas. Bicos e apertas ;-)
Alegoría de Xaime
Hai anos que Xaime, experimentando unha tarde de domingo co Photoshop, compuxo a imaxe que encabeza este blog, que logo titulou "Alegoría de Iván". Hoxe, estiven con el e con outros compañeiros/as en Malpica, poñendo moitas cousas en orde e vendo diferentes estilos de intervención ambiental na costa, das que poder obter boas ideas; xusto na praia de San Miro, atopei o instante da "Alegoría de Xaime".
Noite con Amaral
A noite pasada foi especial. Pasei dúas horas perfectas escoitando a música de Amaral en directo na Praza do Obradoiro. Nunca fora a un concerto seu e, a verdade, é que teñen un directo espectacular; música e voz que poñen os pelos de punta. Pero, sobre todo, a noite foi perfecta porque combinamos a boa música coa presenza dalgunhas das persoas que máis quero, que tamén viñeron ao concerto: Marta, Nacho, Lidia, Loli, Lage, Azu, Blas, Alberto, María, Eva, Diego, Fer, María Jartín, Pablo… Será das noites que sempre queden na memoria!
