ivanpuentes.com

Hoxe, Día Internacional contra a Violencia de Xénero, rescato unha das primeiras campañas que se editaron neste país, aló polos inicios dos 90, para denunciar a violencia machista. Unha campaña creativa e impactante como poucas que a min, persoalmente, me reportou algunha mala nota cando a usei como base para un traballo que fixen nos meus anos de estudante na Facultade de Publicidade e Relacións Públicas; á profesora, pertencente a unha coñecida secta ultracatólica, pareceulle "soez y de mal gusto".

A min ségueme parecendo xenial e, ademais, serve fantasticamente para sensibilizar e denunciar unha realidade que desgraciadamente segue máis de actualidade que nunca. Se traballamos tódolos días pola igualdade, erradicaremos a violencia machista.

Noraboa a Carmen Basadre, Concelleira de Muller e Servizos Sociais, e ó Concello de Lugo pola edición desta campaña contra o machismo. O eslogan, "Non sexas un macho… sé un home", ademais de orixinal e directo, paréceme que resume e ilustra perfectamente a diferencia entre a actitude dun home machista e a dun que non o é. Faime pensar tamén canto ten mudado dende hai uns anos aquilo de "ser un home de verdade", que hoxe afortunadamente case significa o contrario do que hai un par de décadas.

A verdade é que se agradece a frescura e a creatividade neste tipo de publicidade institucional, xeralmente tan anodina, tan gris e tan baleira de contido, tanto que ás veces parece que se fai por puro compromiso e por necesidade de xustificar un gasto determinado, sen que preocupe demasiado a súa eficacia. Non é o caso do Concello de Lugo, que segue con esta a liña de campañas anteriores como "El polvo es cosa de dos" (para compartir as tarefas do fogar) ou "Igualdina", as pastillas que curan a violencia machista.

Lembro bastante estes días as clases de Teoría da Información que o doutor Fernández Areal nos impartía en primeiro de carreira. A súa teima era que distinguísemos perfectamente entre a información (veraz e obxectiva) e os demais tipos de comunicación; para elo non paraba de repetir: “los hechos son sagrados y las opiniones libres. Scott, 1921.”

É incrible a rapidez e efectividade coa que o rumor, “un subtipo de comunicación”, diríanos Areal, se abre paso á calor dun proceso electoral. Chega a ser divertido. Dende o día das eleccións ata hoxe xa escoitei de todo, dende que non vou ser Alcalde porque aínda non rematei a carreira e entón vou marchar dous anos para Santiago a rematala, deixando na Alcaldía ó candidato do BNG, ata que está a piques de saírme unha causa xudicial pendente que me obligará a pasar tres anos no cárcere, quedando como Alcalde o candidato do PP.

Cando ven alguén e me conta estas cousas que oe nun bar, na farmacia, no super… alucino; sempre penso en quen e como será a primeira persoa que o di e en como se iría deformando o chisme ó pasar dun a outro. Parece que o rumor si que é unha potente arma de propaganda electoral.

Actualizado ás 12:33 do 08/06/2007:

O culebrón vaise complicando. Máis dunha semana despois da xornada electoral aínda seguen aparecendo novas teorías que tentan explicar, á marxe de criterios puramente racionais e políticos, o resultado das urnas. A última é moi boa: o PSOE legalizou en España os matrimonios homosexuais, colectivo ó que disque pertenzo -a próxima vez, por favor, que me fagan bisexual; seguro que á miña moza lle parece mellor- e por este motivo tódolos gays de Fene nos votaron en masa, provocando a victoria “inesperada” do PSOE.

Tendo en conta que tivemos 2.878 votos, o único que podo pensar é ¡Menudo armario que hai neste pobo! Por certo, aproveito para saúdar, como protagonistas involuntarios desta teoría, a tódolos gays, lesbianas, bisexuais e transexuais de Fene; teremos que traballar moito nestes catro anos dende o concello para extender e facer plenamente efectivos os seus dereitos como cidadáns/ás.

Atopei hoxe na web de Miguel Sebastián, candidato do PSOE á Alcaldía de Madrid, un recurso propagandístico novidoso, tanto no soporte, o youtube (aínda que xa cada vez menos) como na forma, unha especie de guión de vídeo caseiro no que o candidato de xeito totalmente informal se dirixe directamente ó contrincante, neste caso Alberto Ruíz Gallardón.

Ven moi ó pelo dun comentario que deixou ZERO VACAS no post anterior sobre Manda-Ti, co que estou basicamente de acordo. Aínda así, supoño que por non empregado ata agora na política deste país, o estilo do vídeo de Sebastián non me acaba de enganchar, paréceme demasiado agresivo, algo que ás veces funciona se vai acompañado da dose oportuna de humor, pero creo que non é o caso. Creo que non farei o mesmo co Alcalde de Fene ;-)

Cando vin a foto de campaña do Alcalde de Fene, veume á mente algo que lle vía escribir nas libretas a algúns compañeiros de clase durante os meus anos de EGB: “Virgen Santa, Virgen Pura, haz que apruebe esta asignatura y con la ayuda de Santo Tomás, haz que apruebe todas las demás”. Era o último intento, a última esperanza, de poder superar o exame dunha materia que se presentaba realmente complicada.

Non descubro nada novo se vos digo que o BNG de Fene leva anos usando de xeito partidista e electoralista a situación de ASTANO. É elección tras elección case o único argumento que Rivera Arnoso esgrime contra o PSOE, pero o tempo pasa, os socialistas de Fene non comemos nenos nin temos rabo e os medos que se pretenden estender non callan entre os veciños.

Chegados a este punto a pregunta que me fago é ¿Está o BNG tan asustado polo resultado electoral que o cravo ardendo, a última esperanza, que atopan ós que aferrarse é fotografíar ó Alcalde coas instalacións de ASTANO de fondo? Fixádevos como a ponte grúa enmarca a cabeza do candidato; non é moi estético dende logo.

Seguindo as recomendacións de Blas de falar da campaña electoral dende o outro lado, déixovos en primicia, recén saído do novo Mac de Xaime, o primeiro anuncio que fixemos para a campaña electoral en Fene. É o cartel para as valas exteriores.

Confesareivos que, polo pesadiño que me puxen, para seleccionar a imaxe en cuestión o bo de xaime tivo que tirar case 200 fotos. Pasamos dúas tardes diante da cámara e tres diante do ordenador, entre biberón e biberón de Xaimiño, amañando a luz, corrixindo algún erro, compoñendo o anuncio… É moito o traballo que hai detrás dunha simple foto e un eslogan.

Na campaña todo será máis profesional e menos caseiro: fotografías de estudo, axencia de publicidade, actos programadísimos, asesoramento para todo… pero tamén menos divertido. Teríades que ver as risas que boto con Xaime cando intento corrixirlle os tonos das cores que el non aprecia; igualiño que cando hai anos quedábamos ata altas horas deseñando carteis para as Xuventudes Socialistas.

Atopei, nun dos kilométricos paseos que da un por Madrid para chegar a un sitio que está “ahí al lao; cerquita, cerquita”, este anuncio que chamou a miña atención. Colga do campanario da Igrexa ubicada entre a Avenida de Concha Espina e a Rúa Padre Damián, xusto detrás do Santiago Bernabeu, e anuncia a revista 21rs, publicación cristiá de periodicidade mensual.

Pareceume orixinal tanto o eslogan como o soporte nada convencional do anuncio, unha igrexa. Por certo, se visitades a súa web veredes que a maioría dos que respostan ás enquisas que teñen colgadas cren que á Igrexa lle sobra patrimonio, non condean a eutanasia ou pensan que a falta de credibilidade da xerarquia eclesiástica é a principal causa de que a Igrexa sexa a institución na que menos confiamos os españois.

Coñecín hoxe, a través de La Voz de Galicia, unha boa campaña sueca de loita contra a anorexia e os transtornos alimentarios. Di La Voz que organizacións doutros países están xa solicitando os dereitos para poder emitila.

Sinxela, clara, algo dura e, sobre todo, creo que efectiva: “non te fies de como te vexas”.

Hoxe a prensa conta a solicitude do Instituto da Muller, a Federación de Consumidores en Acción e Os Verdes para que se retire este anuncio de Dolce & Gabbana porque “incita a la violencia contra las mujeres y de él puede deducirse que es admisible la utilización de la fuerza como un medio de imponerse sobre las mujeres”.

Paréceme unha interpretación demasiado estricta, pero igual, como outras veces, estou influenciado pola miña deformación profesional. O importante é que non perdamos o sentido do humor e a ironía.

Por certo, hoxe La Voz de Galicia publica unha interesante crónica de Sara Carreira sobre a utilización da muller na sociedade, con exemplos gráficos, na edición impresa, de anuncios sexistas de diferentes épocas.

Unha coñecida arxentina, algo coservadora ela, envioume hai uns días un correo con esta imaxe, que parece que está a distribuír pola rede a oposición venezolana. A verdade é que alarmar á poboación co perigo do comunismo cheira xa un pouquiño a rancio. Mensaxes como a que transmite este cartel calaron en América, e en Europa, nos dous primeiros tercios do século XX, permitindo no seu nome cometer millóns de atropellos á liberdade, asasinatos, torturas, represión… pero hoxe todos estamos máis que de volta.

Como lle dicía no correo que non me resistín a contestarlle, Chávez, que non é para min o mellor exemplo de demócrata, non é máis que a consecuencia dunha clase política corrupta ata os miolos que durante décadas ignorou as demanadas e necesidades da meirande parte da poboación e que agora pretende erixirse na defensora da democracia e a liberdade, cando non fixo nunca nada para asentala.

Seguindo as teses de Maslow, plasmadas na súa pirámide, os individuos só nos preocupamos, só demandamos, dereitos como a liberdade ou a democracia cando temos satisfeitas as nosas necesidades primarias, fundamentalmente o alimento. Polo tanto, quen nada fixo en décadas para sacar da miseria e do analfabetismo, nin siquiera para garantirlles a alimentación, a milleiros de venezolanos, pouco lexitimado está agora para reclamar democracia. Outra cousa é que xa non gocen do estatus e dos privilexios que gozaron no pasado, pero entón xa non é un problema de país, senón de clase, de grupo dirixente. E o do comunismo, en fin, espero que atopen mellores argumentos.