ivanpuentes.com

Ademais de cumprir coa rutina anual de acudir á ofrenda a Pablo Iglesias no Cantón de Molíns e manifestarme logo xunto cos compañeiros/as de UGT e CC.OO. adiquei este primeiro de maio a ir ao cine; tocou de novo peli española, comedia neste caso. Acabo de chegar de ver "Fuera de Carta".

O cine español ten múltiples problemas, pero non dende logo a falta de creatividade e de orixinalidade. Javier Cámara, Lola Dueñas ou Fernando Tejero están excepcionais, a sala escachaba coa risa en varios momentos. Se vos gusta a comedia, non deixedes de ila ver, será unha das películas do ano.

Ata hai pouco sempre tiven clara a resposta a esta pregunta, de botella. Eu, que loito contra a teoría científica de que a auga é insípida, porque para nada me sabe igual unha que outra marca, nunca levei, nin levo, demasiado ben ter que comer ou simplemente saciar a sede con auga da billa, repúgname o sabor a cloro e, incluso unha vez evaporado este, o sabor da auga non me resulta agradable. Por iso, sempre consumín e consumo auga embotellada.

Hoxe leo en Público que o Goberno Británico vai deixar de comprar auga de botella en tódalas súas sedes, debido ó seu grande impacto ambiental. Greenpeace asegura incluso que para envasar un litro de auga se consumen cinco en todo o proceso, ademais de xerar 600 veces máis CO2 que outro procedente da billa, polo que se pode afirmar que o consumo de auga de botella non é sostible.

No Reino Unido hai xa toda unha campaña política e social a prol do consumo de auga da billa, en España o Ministerio de Medio Ambiente hai xa anos que non merca auga embotellada e concellos como o de Donosti regalan ós seus restaurantes xarras para promocionar o consumo da excelente auga municipal. Tamén é certo que, como din os produtores, a auga embotellada do Reino Unido é auga da billa envasada, mentres que no noso país é auga de manantial, subterránea, sen ningún tipo de tratamento, fronte á outra, que é auga superficial, de río, tratada para poder ser consumida.

En calquera caso, parece que, a medida que vaiamos construíndo un país sostible, teremos que ir afrontando debates coma este, aparentemente intrascendente ata que nos abren os ollos, e que supoño que non tardará demasiado en plantexarse aquí na primeira liña. En España hai 93 empresas que embotellan auga e que empregan a 4.500 persoas.

Esta mañán acompañei a máis de 300 nenos e nenas de primaria dos diferentes colexios de Fene na celebración dos días da árbore e da auga, organizada pola Concellería de Medio Ambiente. Baixamos pola fraga do Belelle dende Marraxón ata a central hidroélectrica, quizais o lugar de Fene no que mellor se pode aprezar a importancia e a simbiose das árbores e da auga.

Os nenos/as de cada centro, asesorados por Antón, o xardiñeiro municipal, plantaron árbores autóctonas en diversos puntos do camiño: loureiros, carballos, érbedos… Ademais de deixar a súa pequena pegada no camiño, que irá medrando con eles, e de sensibilzarse coa protección do medio natural, pretendíamos que os nosos nenos e nenas descubriran lugares tan fermosos do concello coma este e se identifiquen xa con el para sempre.

A fraga do Belelle, colonizada esta mañán por centos de pequenos seres humanos, tiña unha cor e un son diferente, quizais pouco natural, pero dende hoxe teremos sensibilizada a toda unha nova xeración de feneses e fenesas coa protección dun dos espazos máis ricos e naturais do noso concello, que debe seguir así toda a vida.

O futbolístico non é o único temporal que arrecia este ano en Riazor, o luns A Coruña padeceu un de verdade, con olas xigantescas que se comeron parte do paseo e da avenida do Orzán-Riazor. As fotos andan rulando xa pola rede, déixovos unha das que me pareceu máis chamativa, case parece un decorado de película americana.

É certo que o paseo xa foi derribado polo mar noutras ocasións, pero desta Galicia rexistrou o récord histórico nacional de altura das ondas na costa, case 20 metros de altura máxima en Cabo Vilán, por certo, máis de 14 na zona na que se está a construír o porto exterior da Coruña. Como diría miña nai, o tempo vai tolo!

Empezaremos a traballar xa en serio na loita contra o cambio climático ou seguiremos a consideralo unha "frikada" dos ecoloxistas e de catro políticos? Gracias, Pamen ;-)

Que diría se viñese a este mundo por segunda vez e vise a Cañizares, en nome de Deus, pedindo o voto para o PP dende o púlpito, ó Arcebispo de Tenerife medio xustificando os abusos a menores, a Rouco da man da dereita máis recalcitrante organizando manifestacións na rúa contra un goberno elixido polos cidadáns ou á propia Conferencia Episcopal cuestionando e relativizando mesmo o concepto de democracia?

Gracias, Pamen ;-)

Hai neste país a crenza de que o centro, ese terreo ideolóxico tan equilibrado, equidistante, equilátero, ecuánime… que se existise debería, por eslamiado, deixar de facelo, é o que decide o resultado das eleccións. En cada campaña vemos como as forzas de esquerda e dereita xogan a moderarse para captar o voto dos supostos cidadáns de centro, as estrelas vermellas desaparecen da propaganda do BNG e florecen os lemas bilingües, lexibles en galego e castelán, os do PP falan do país e do galeguismo no que non cren e o PSOE tradicionalmente ten centrado as súas campañas en temas asumibles para un amplo espectro ideolóxico.

Eu comparto a teoría do estatístico César Molina, que fala da “esquerda volátil” para referirse ó pequeno conxunto de votantes que pululan entre PSOE, IU, BNG no caso de Galicia, ou a abstención; cidadáns de esquerdas que rexeitan frontalmente ó PP, pero que teñen tamén unha actitude crítica con respecto ó PSOE. Para el, e para min tamén, son estes cidadáns, e non o centro, ós que deciden se en España goberna a esquerda ou goberna a dereita. As últimas eleccións xerais son unha boa proba, Zapatero gañou pola esquerda, falando de dereitos sociais, de igualdade de xénero e sexualidade, de non á guerra, de dereitos territoriais… O PP obtivo case os mesmos votos que nas eleccións do 2000, cando Aznar gañou por maioría absoluta, pero no 2004 perdeu, simplemente porque a esquerda se mobilizou.

Máis en A Nosa Terra: A esquerda elixirá Presidente.

Seguro que moitos de vós, a maioría probablemente, cando pensades en Fene pensades en atascos de tráfico, ASTANO, dúas ou tres estradas pechadas por edificios… en definitiva, nun pobo pouco atractivo, pero Fene ten moito máis. Creo que é dos concellos menos coñecidos, aínda que case todos saibades onde está e teñades pasado infinidade de veces por el. Fene ten, tanto na costa como no interior, unha riqueza paisaxística e natural formidable, descoñecida incluso para moitos dos nosos veciños e veciñas. Por iso o Goberno Municipal, da man da área de turismo, está a desenvolver a campaña Fene, Descúbreo!

Onte inauguramos o camiño de Marraxón á Fervenza. Investimos uns 121.000 € de fondos PRODER para recuperar ambientalmente esta senda duns 1.200 metros, que descende polo canón do Río Belelle e comunica a cámara de carga da central hidroeléctrica de FENOSA coa propia central e coa espectacular fervenza que forma o río na zona. A medio camiño, ademais de desfrutar de espectaculares carballos, madroños e vistas asombrosas da fervenza a diferentes alturas, atoparemos un merendeiro no que descansar e gozar coas marabillosas vistas e sons dunha das fragas mellor conservadas de Galicia.

Asegúrovos que é un bo plan para pasar un destes días de ponte. É moi doado chegar: dende o casco urbán de Fene, na Avenida Naturais (estrada N-651 Ferrol - A Coruña) colledes, na mesma esquina do Xulgado de Paz, a estrada que leva a Sillobre e Lavandeira (hai sinais que indican estas dúas parroquias). Seguides uns dous kilómetros por esta estrada e xusto despois de pasar o cemiterio parroquial de Sillobre, atoparedes unha frecha de madeira que pon "Camiño Marraxón".

Dende aquí, simplemente debedes seguir as frechas idénticas que vos levarán ata o lugar de Marraxón, onde vos recomendo que fagades unha pequena parada. Xusto no lugar no que está o sinal municipal co nome de Marraxón, veredes un pequeno cartel de madeira que indica ó Coto do Rei; subide polo camiño de terra e descubriredes as mellores vistas da Ría. Colledes de novo o coche e un chisco máis aló unha nova frecha de madeira xa nos desvía da pista asfaltada; aparcades e seguides o camiño a pé. Deste punto á fervenza, contando diversas paradas para recrearvos, tardaredes uns 45 minutos. Descubride Fene!

Hoxe, celebrando o seu centenario, estreouse o novo A Nosa Terra, un xornal que conserva a esencia dunha cabeceira con tanta historia, pero que decide modernizarse, adaptarse ós novos tempos e pluralizarse.

A edición dixital da Nosa Terra convértese en diario, fronte ó tradicional semanario en papel. Con este primeiro "número" tamén debuto eu como colaborardor; todo un pracer e unha honra. Neste primeiro artigo, aproveitando a proximidade do Día da Constitución, doulle unhas voltas á necesidade de ir dando pasos cara á transformación de España nun estado federal; déixovos o primeiro parágrafo:

Acostumados como estábamos na Aznaridade, en palabras do xenial Vázquez Montalbán, a sacralizar o texto constitucional de 1978 e a que a cepa política dominante o declarase intocable e perseguise como herexe a quen ousase cuestionar algo dos seus sacrosantos artigos, sorprende que Rajoy propoña a estas alturas unhas vinte reformas da Carta Magna. Sorprende, e a min ademais me asusta, porque todas elas están destinadas a blindar aínda máis o texto e a tirotear o titulo VIII, o que estrutura territorialmente o Estado, o que recoñece os dereitos de países como o galego e o mesmo que a Alianza Popular de Don Manuel xa foi incapaz de votar antes de que nacese o que escribe.

Máis en A Nosa Terra: As Rémoras do Estado Federal. Grazas, Blas e Xurxo ;-)

Dando unha volta polo Segrel do Penedo, o blog da Biblioteca do Instituto de Fene, atopei un post de Antonio Rivera, profesor de ciencias que nos meus anos de alumno volvía tolas ás rapazas, sobre a Teoría da Evolución aplicada ó máis kitsch da nosa cultura.

Seguro que nada intuiu Darwin no século XIX sobre os resultados futuros da súa selección natural no campo dos bonecos folclóricos, pero hoxe a súa teoría pode explicar perfectamente o paso da goma á porcelana, da tela á pintura, do bonequiño hortera que che regalaba a túa tía para adornar a parte superior do televisor, sempre, iso si, ben colocadiño sobre un tapete de ganchillo, á refinada, cara e estilosa figura de Sargadelos. Repararía nisto algunha vez o grande Díaz Pardo?

Gracias, Antonio ;-)

Sempre pensei que estes dous nomes tiñan moi pouco que ver, por iso me chamou especialmente a atención a fotografía que me enviou o meu amigo Jose dende A Habana. Alí, no Hotel Nacional, existe un recuncho chamado "Hall of Fame" (vestíbulo da fama) no que se van engandindo fotografías dos personaxes máis famosos que cada ano pasan polo establecemento. En 2003, ó lado de Michael Mann, aparece Paco Vázquez, xenio e figura ata en terras castristas.