Dende a década do 1970, na que os veciños das Encrobas se atreveron a corear polas rúas da Coruña aquilo de “a terra é nosa e non de Fenosa”, orixe do máis recente berro “a ría é nosa e non de REGANOSA”, que resiste á política de feitos consumados polas rúas de Ferrolterra, son moitas as loitas da nosa xente contra os abusos de poder de grandes empresas e contra a destrución de paraxes únicas do noso hábitat, en definitiva de oportunidades de futuro e de desenvolvemento máis aló das chemineas e do ruído. 

Anoten un novo obxectivo, frear a tolemia de explotar unha mina de andalucita a ceo aberto no límite do Parque Natural das Fragas do Eume, a maior reserva de bosque atlántico de toda Europa.

Seguir lendo en A Nosa Terra

Nunca tal se viu! O Goberno de Feijoo acaba de dar unha volta de torca máis á “popularización” da política galega; unha vergoña! Pregúntese por onde se pregunte en calquera concello galego non adepto ao réxime albertista escoitarase a mesma historia. Desde hai unhas semanas todo anuncio de obras, actividades e demais prebendas da Xunta de Galicia son presentadas de costas ao goberno municipal polo responsable autonómico do asunto, pegado ao aspirante a alcalde do PP nese concello.

Podemos contar por decenas os alcaldes e alcaldesas socialistas ou nacionalistas que coñeceron estes días a programación do Xacobeo no seu pobo, as vindeiras actuación da Consellería de Medio Ambiente ou os cartos que a Xunta vai destinar a ampliar o seu centro de saúde non por medio dunha chamada oficial da Xunta, senón porque viron a un conselleiro/a ou ao delegado/a territorial en rolda de prensa co voceiro municipal do PP no seu pobo anunciando tales actuacións. É intolerable!

É moito máis que unha pulla electoral, é unha violación do sistema democrático, un atraco á vontade dos galegos e galegas que elixiron libremente aos seus respectivos gobernos locais, un intento inxustificable de apropiarse do poder e do país. Os alcaldes e alcaldesas que non son do PP son resultado da soberanía popular, o seu poder e a súa representación emana da liberdade de expresión dos cidadáns, por iso obvialos e obviar algo moi básico, que o poder reside no pobo. Sei que á dereita isto da soberanía popular tradicionalmente custoulle entendelo, pero de todos nós depende defendelo ou non, pararlle os pes ou non.

Probablemente un día Feijoo soñou coa República Popular Galega, popular de pepé, non de pobo, claro e decidiu construíla, confundindo maioría absoluta con despotismo, sen ser ilustrado, que sería moito dicir e crendo que ter a metade máis un dos escanos, non dos votos, permite construír un imperio a medida, obviando á maioría de galegos e galegas, que non votaron nin a Feijoo nin ao PP. Algo ao que Fraga non só non se atreveu, senón que ata xuraría que nin imaxinou tal cousa, porque, moi de dereitas, iso si, pero el era un home de estado, institucional. Presidente, rectifique e respecte, vostede é o presidente do PPdeG, pero creo lembrar que tamén o é de Galicia. O dito, nunca tal se viu!

Cando un non atopa no seu país o que busca, tende a vivir os acontecementos foráneos como propios, a admiralos e ás veces incluso a mitificalos. Pasaba na época de “El Último Tango en París” coa liberdade, cando os nosos parentes marcharon a facer as américas coa prosperidade e agora en Portugal co consenso.

Moi mal ten que andar este país noso para que levemos xa uns días mirando aos nosos parentes portugueses con envexa de esguello, claro que si, por ser capaces de pórse de acordo os dous grandes partidos á hora de loitar contra a crise. Consenso, foi a palabra máxica que abriu informativos e xornais estes días para falar de Portugal e mirarse nun espello no que nós, tan avanzados, europeos, modelo de transición… non nos podemos mirar.

Seguir lendo en A Nosa Terra

Onte recibimos en Fene a Pepe Blanco. É xa a terceira vez que teño a honra de saúdalo no noso pobo, pero foi a primeira vez que nos visitou como Ministro. Tal e como é el, un político eficiente, comprometido con esta terra e valente, viu non para prometer nada, senón para aportar solucións, anunciar investimentos por case 10 millóns de euros en Fene e a cumprir a súa palabra, a cumprir co que xa hai algún ano lle pedimos.

É o mellor político deste país e a historia faralle xustiza!

Nova Base de Salvamento Marítimo

Pasos da vía do tren en Perlío. Por fin logo de 30 anos!

Investimentos millonarios

A verdade é que sempre me dá moi bo "rollo" volver á Escola Jaime Vera (agora Instituto Jaime Vera) Neste lugar maravilloso da serra de Madrid aprendimos moitas cousas de política formal, pero sobre todo, pasamos moitas horas de amistade, conversa, xuventude…

Hoxe vin falar como ponente a un curso de formación da Secretaría de Política Municipal e Cidades do PSOE. Estamos con concelleiros/as e responsables de agrupacións municipais de diferentes puntos de España. A ver se todos aprendemos algo…

Unha curiosidade: comparto curso con Ruth Carrasco, antiga compañeira das Xuventudes Socialistas e hoxe parlamentaria autonómica en Cantabria. Quen nolo ía dicir… Ela é a autora da foto.

A verdade é que non sei porque o PP non pode celebrar o día da muller traballadora dun xeito mínimamente normal; quizais porque non cren que sexa preciso adoptar medidas que favorezan a igualdade real entre homes e mulleres, ou peor aínda, quizais porque non cren na igualdade. Cuotas, leis, programas públicos, educación non sexista… para que? Eles sempre din que a igualdade chegará de modo natural, que caerá polo seu propio peso. O malo é que debe ter tan pouco peso que logo de levar séculos caendo nunca da chegado ao chan.

Este ano a verdade é que e imposible que o fixeran peor. Empezamos a semana destapando a intención da Xunta de suprimir o Servizo Galego de Igualdade, continuamos coa sesuda refelexión de Rajoy sobre a importancia das mulleres na sociedade e rematamos a xornada con este acto surrealista no que o Presidente da Xunta, rodeado de representantes de asociacións de amas de casa que se dedicaban a comentar o guapo que é, presenciaba como se travestía o seu Conselleiro de Economía facendo uso dos estereotipos máis tópicos; cousa que por certo xa fixeron o ano pasado recén chegados ao goberno co Día da Nai. A pesar de tanto follón na rúa e de tanto recurso ao Constitucional, non sei, parece que lles vai este rollito "trans"…

Cando vos contei aquilo de que en FITUR o Conselleiro de Cultura lle chamara Desván de los Monjes a Sobrado dos Monxes, moitos non o críades. Como non había probas gráficas, a Xunta difundiu o de que era unha lenda urbana e os parlamentarios, que non estiveran no acto, quizais lembrando a famosa historia irreal de Ricky Martin, o can e a marmelada en Sorpresa Sorpresa, que moita xente afirmaba ter visto, non se atrevían a preguntar no Parlamento. Incluso, como non había probas gráficas e xa pasara un mes, o propio Conselleiro negou no Parlamento ter dito tal cousa e chamoulle (chamounos) estúpidos aos que afirmábamos o contrario. Pero hoxe apareceu a proba, o vídeo que demostra que Roberto Varela é un digno sucesor, como dicía entón, do incrible, o único, o inigualable… Xesús Pérez Varela.

Paréceme grave o de cambiar os topónimos dun xeito tan surrealista e non decatarse, pero podería ter rectificado a tempo e o asunto pasaría. O imperdoable é non enmendar o erro, mentir no Parlamento e insultar a quen di a verdade. Alguén así non merece ser conselleiro.

Actualizado ás 23:34 do 09/03/2010:

Como era de esperar, o tema hoxe foi dos máis destacados na prensa escrita e moitos medios devólvennos a honra aos que falamos publicamente do asunto, aqueles aos que o Conselleiro nos chamou estúpidos e nos acusou de mentir: El País, Público, Vieiros, Galiciaé…

Había tempo que Luís A. Núñez, xornalista de La Voz de Ferrol e tamén amigo das novas tecnoloxías, me comentara que un día quería publicar algo sobre o uso do Facebook, o Twitter, o blog… na política local e que podíamos falar da miña experiencia.

Onte pola tarde quedamos nas Palmeras (Ferrol) tomamos unha Cocacola e charlamos un rato sobre como todas estas ferramentas virtuais permiten democratizar a política local, que haxa un contacto máis directo entre cidadáns e concelleiros e como, ao igual que todos os demais ámbitos da vida, a poítica inevitablemente camiñará por estes lares.

O resultado é este: Un alcalde colgado de la red

Logo dunha primeira experiencia hai xa anos nunca pensara en volver a Luar, pero onte volvín a reencontrarme con Gayoso; a ocasión merecíao… Acompañei a miña nai a recoller o premio gastronómico Álvaro Cunqueiro a toda unha vida.

Como dicía cando en outubro recibía un premio similar da Confederación de Empresarios de Hostalería de Galicia (CEHOSGA), creo que o ten de sobra merecido, como cociñeira e como persoa. Máis de 30 anos artellando na cociña do Mundial, levantando e mantendo un restaurante dende a nada, ademais de ocuparse dos seus fillos, da casa… son credenciais que a ela, xunto con outros centos de mulleres cunha historia similar, as avalan para polo menos recibir un recoñecemento público coma este.

A estas horas aínda teño dúbidas de se estaba máis nerviosa por recibir o premio ou por estar con Gayoso, pero o certo é que estaba contentísima e para min vela así non ten prezo. Grazas ao Concello de Lalín, ao Clube Gastronómico Rías Altas, ao Parrulo, a todos os que credes no seu traballo e aos clientes e clientas do Mundial, que sodes os que fixestes posible que cumplira o soño de ter o seu propio restaurante.

Pedíanos Aida Pena este venres na SER aos participantes na tertulia de La Ventana de Galicia que nos mollásemos sobre quen críamos que gañaría o congreso provincial do PP de Ourense. Martiño Noriega, Alcalde de Teo e máis eu tiñamos claro que gañaría Baltar junior. Acertamos.

A quiniela non era difícil, pois a loita era desigual. Era evidente que os métodos de Baltar (con eso esta todo dito) darían de novo os seus froitos. Métodos, por certo, que foron os mesmos que lle valeron a Fraga, a Feijoo, a Rajoy ou a Rueda cando precisaron gañar eleccións ou procesos internos, pese a que agora finxan hipócritamente descualificalos ou afastarse deles para defender ao outro candidato.

As prácticas do Baltarismo (enchufe de familias enteiras, venda de favores…) parécenme deplorables, pero dubido seriamente se é peor para Galicia o caciquismo baltariano do país ou o facherío madrileño feijoiano. Creo que me parece menos malo o primeiro, aínda que o desexable fose unha corrente "normal" dentro do PPdeG, corrente que de momento semella imposible.