ivanpuentes.com

A pesares do moito que teño que madrugar mañá, non quero deitarme sen antes falarvos un anaco de Pradolongo, a nova longametraxe de Tamara, unha marabillosa amiga da que xa vos teño falado, que protagoniza este filme de Ignacio Vilar con Rubén Riós e Roberto Porto.

A historia é das que a un lle penetran no máis fondo a medida que vai avanzando a metraxe e das que, como as boas esencias, provocan sensacións que quedan atrapadas e que afloran en forma de constantes réplicas ó longo dos días seguintes. É unha película diferente, orixinal, quizais non tanto pola historia, que é cotiá, como polo ambiente e o xeito de narrala. Como dicían Tamara e o director na presentación que fixeron este venres en Fene, estamos acostumados a ver no cine historias de americanos, pero non historias de galegos, rodadas aquí e que reflictan as nosas costumes, a nosa forma de ser. Isto fai que a película chegue, que nos identifiquemos con ela.

Sobre Tamara creo que obxectivamente podo dicir que está espectacular. Estou seguro de que máis cedo que tarde esta muller triunfará plenamente, porque é realmente boa profesional, ademais de excelente persoa. Desde aquí quero transmitirlle todos os ánimos posibles nestes duros días de promoción e moitísima sorte con esta película, que en Galicia xa está arrasando en taquilla. Nunca perdas a inocencia tan impura coa que nos acarician os teus ollos e a túa alma!

Se vivides por Ferrolterra, podedes ver Pradolongo nos Cinebox do Centro Comercial Odeón (Narón). Recoméndovola!

Esta tarde subín á Presa de Goente (As Pontes) para comprobar o que onte me dixeran Nacho e Alex, que estaba unha vez máis desbordando; a impresionante fervenza que se forma é dos espectáculos "naturais" máis fermosos que se poden ver no inverno de Ferrolterra. A pesares das poucas chuvias deste ano, é certo, a presa está chea e a auga leva xa uns días saltando por riba do muro.

Como xa vos dixen nalgunha ocasión, se nunca vistes isto, merece a pena. Nun post que escribín o ano pasado, explicaba o doado que é chegar.

Igual que nesta imaxe, hai hoxe 28 anos a miña nai e máis eu pasábamos a tarde nunha habitación do Hospital Arquitecto Marcide; ela cre lembrar que na 322. Aquel día eu tiña unhas poucas horas de vida e ela estaba a se recuperar do tremendo esforzo que tivo que facer durante 8 meses para que eu puidese chegar a nacer.

Hoxe o hospital xa non é do INSALUD, é do SERGAS e a pranta xa non é a terceira, senón a quinta, pero a situación non variou moito. Ela, traballadora infatigable, está de novo a recuperarse para seguir loitando, desta dunha operación de xeonllo; eu, algo máis grandiño, paso as tardes ó seu lado, pero en lugar de comer e durmir, axúdolle coa rehabilitación, paseamos, falamos, lembramos…

Aínda que seguro que non sería o que desexase se puidese ser quen de decidir o noso destino, hoxe, por primeira vez, ela e eu celebramos o meu cumpreanos exactamente no mesmo lugar no que hai 28 anos celebrábamos o seu feliz parto. Dime que se atopa moi ben, menos cansa que entón, pero que quen lle dera ter os 39 anos daquela tarde de 1980. É maravillosa!

Moitas grazas a todos e todas os que hoxe me felicitastes e me fixestes chegar dun ou doutro xeito o voso cariño e moitas grazas tamén a todos aqueles que, tendo intención de felicitarme, vos esquecistes; compréndovos, porque sabedes que a min sempre me pasa ;-)

…non defraudan nunca a pouca fe de reciclaxe mental que moitos temos depositada neles. Hoxe confesábame unha destacada dirixente do Goberno Galego que cando escoitou o martes a Carme Chacón dicir aquilo de  "Coronel, mande firmes!" formigoulle o corpo coa emoción; algo semellante sentín eu.

As plumas máis destacadas da caverna mediática da dereita deixaron onte publicadas milleiros de letras que arrecenden a machismo rancio. Podían criticar ó goberno con centos de argumentos, pero, para non defraudarnos unha vez máis, atacaron ó novo executivo desprestixiando ás súas mulleres, especialmente a Carme Chacón, seguro que o nomeamento que máis lle doe á testosterona resesa destes tipos. Destaco o publicado por Pedro J. no editorial de El Mundo:

"el gran problema que se va a plantear a corto plazo para que la ministra pueda asumir sus responsabilidades […] es su próxima maternidad. Es absurdo que pueda plantearse una situción límite como el derribo de nuestros helicópteros en Afganistán, el asesinato de los agentes del CNI en Irak o la muerte de los soldados en el Líbano con una ministra de baja maternal […] No podrá asistir durante muchos meses a las reuniones de sus colegas en la OTAN, estará impedida por su embarazo para visitar a los soldados españoles […] y sumirá a su departamento en una fase de provisionalidad mientras se pone al día y compatibliza la tarea ejecutiva con la atención a su bebé."

A que ninguén se cuestionaría tal estupidez se un ministro home tomase posesión cando estivese a punto de ser pai? Claro que non, porque nin Pedro J. nin moitos outros entenden como obriga dos homes o coidado dos seus fillos, pero si de Carme Chacón e do resto de mulleres. Outro ídolo ideolóxico da dereita, Luis María Ansón, non quixo ser menos que o seu director e nunha columna titulada "Zerolo, ministro de Defensa" soltou babosadas coma estas:

"A Zapatero no se le ha ocurrido hacer a Pedro Zerolo ministro de Defensa. ¡Qué fallo! Hubiera resultado más provocador, más progresista, más ingenioso que el nombramiento de la simpática guapita treinteañera. […] Sobre todo, porque Zerolo tenía pensado nombrar a su ilustre marido subsecretario del ministerio y Jefe del Estado Mayor de la Defensa."

Ademais dunha certa repugnancia, sinto lástima de que aínda neste país alguén poda publicar tales barbaridades machistas e homófobas sen avergoñarse. Son os mesmos que tamén oubean en contra da creación do Ministerio da Igualdade, pero son a mellor proba da súa necesidade e do atinado da política de Zapatero.

Así de frescos rematamos este domingo a Marcha Ciclista que organizou a Concellería de Mocidade, Ocio e Deporte de Fene; frescos porque, esta vez si, din chegado ó final, pero tamén pola choiva que nos caeu durante o camiño. A pesar do mal tempo, unha boa chea de veciños/as se animaron a pedalear e darlle todos xuntos unha pequena volta ó noso concello. Foi unha boa mañá de domingo!

Levo desde antes do Nadal mentalizándome para ir ó ximnasio e recuperar a forma perdida nos últimos anos (eufemismo de teño que adelgazar) pero non atopo oco; oco que probablemente atoparía se me gustasen os ximnasios, pero non é o caso. Hoxe, animado por Miguel e Alex, ademais de pola chegada da primavera, aínda que sexa con frío e chuvia, animeime a retomar unha das miñas vellas afeccións, a bici, e participei na Marcha Popular polas Fragas do Eume, que organizou, moi ben por certo, a Peña Ciclista Leboreira.

O traxecto era doado, 28 kilómetros, do paseo marítimo de Pontedeume ó Mosteiro Caaveiro e, a verdade, é que ía con moitas ganas, pensando en compensar a miña baixa forma física coa mocidade e o coñecemento da ruta, que xa a fixera nun par de ocasións. Ademais, na saída puiden charlar con persoas ás que lle teño unha grande estima, como Xulio Abelleira, Secretario Comarcal de CC.OO. e José Seco, ilustre montañeiro fenés, co que quedei en darnos en canto podamos o luxo dunha boa camiñata polos Picos de Europa. Na foto, Cuquito, Miguel, Xulio e eu lucíamos a mellor das frescuras dominicais, pero pronto viraron as tornas.

Polos repeitos de Ombre, antes de entrar no Parque Natural, xa me din conta de que 93 kilos sobre a bici non se transportan tan ben como os meus habituais 82 e, sobre todo, de que, tal e como me advertira Lidia antes de saír da casa, non foi boa idea almorzar os restos da súa tarta de cumpreanos, aínda que fose unha deliciosa tarta de milfollas con crema e froita feita en Perlío. Baixando de Ombre ao Parque o meu estómago non puido máis e, mareado, abandonei no centro de recepción de visitantes, onde o bo Nacho, que como sempre está xusto onde o necesito, me recolleu e me devolveu á casa.

Custoume abandonar, pensando nos vaciles posteriores dos compañeiros de marcha, sobre todo de Miguel, pero non podía máis e pensei que ata Induráin no tour ten flaqueado; así que alí quedei. O ano que ven, volverei para completala e antes, o domingo 13 de abril, participarei na Marcha Cicloturista que organizamos dende o Concello de Fene. Adicarei algunha hora estes días a entrenar, porque aquí si que non quero abandonar e, sobre todo, estade seguros de que non almorzarei milfollas. Quedades todos/as invitados a vir, espero vervos por alí!

Ata hai pouco sempre tiven clara a resposta a esta pregunta, de botella. Eu, que loito contra a teoría científica de que a auga é insípida, porque para nada me sabe igual unha que outra marca, nunca levei, nin levo, demasiado ben ter que comer ou simplemente saciar a sede con auga da billa, repúgname o sabor a cloro e, incluso unha vez evaporado este, o sabor da auga non me resulta agradable. Por iso, sempre consumín e consumo auga embotellada.

Hoxe leo en Público que o Goberno Británico vai deixar de comprar auga de botella en tódalas súas sedes, debido ó seu grande impacto ambiental. Greenpeace asegura incluso que para envasar un litro de auga se consumen cinco en todo o proceso, ademais de xerar 600 veces máis CO2 que outro procedente da billa, polo que se pode afirmar que o consumo de auga de botella non é sostible.

No Reino Unido hai xa toda unha campaña política e social a prol do consumo de auga da billa, en España o Ministerio de Medio Ambiente hai xa anos que non merca auga embotellada e concellos como o de Donosti regalan ós seus restaurantes xarras para promocionar o consumo da excelente auga municipal. Tamén é certo que, como din os produtores, a auga embotellada do Reino Unido é auga da billa envasada, mentres que no noso país é auga de manantial, subterránea, sen ningún tipo de tratamento, fronte á outra, que é auga superficial, de río, tratada para poder ser consumida.

En calquera caso, parece que, a medida que vaiamos construíndo un país sostible, teremos que ir afrontando debates coma este, aparentemente intrascendente ata que nos abren os ollos, e que supoño que non tardará demasiado en plantexarse aquí na primeira liña. En España hai 93 empresas que embotellan auga e que empregan a 4.500 persoas.

Esta mañán acompañei a máis de 300 nenos e nenas de primaria dos diferentes colexios de Fene na celebración dos días da árbore e da auga, organizada pola Concellería de Medio Ambiente. Baixamos pola fraga do Belelle dende Marraxón ata a central hidroélectrica, quizais o lugar de Fene no que mellor se pode aprezar a importancia e a simbiose das árbores e da auga.

Os nenos/as de cada centro, asesorados por Antón, o xardiñeiro municipal, plantaron árbores autóctonas en diversos puntos do camiño: loureiros, carballos, érbedos… Ademais de deixar a súa pequena pegada no camiño, que irá medrando con eles, e de sensibilzarse coa protección do medio natural, pretendíamos que os nosos nenos e nenas descubriran lugares tan fermosos do concello coma este e se identifiquen xa con el para sempre.

A fraga do Belelle, colonizada esta mañán por centos de pequenos seres humanos, tiña unha cor e un son diferente, quizais pouco natural, pero dende hoxe teremos sensibilizada a toda unha nova xeración de feneses e fenesas coa protección dun dos espazos máis ricos e naturais do noso concello, que debe seguir así toda a vida.

O futbolístico non é o único temporal que arrecia este ano en Riazor, o luns A Coruña padeceu un de verdade, con olas xigantescas que se comeron parte do paseo e da avenida do Orzán-Riazor. As fotos andan rulando xa pola rede, déixovos unha das que me pareceu máis chamativa, case parece un decorado de película americana.

É certo que o paseo xa foi derribado polo mar noutras ocasións, pero desta Galicia rexistrou o récord histórico nacional de altura das ondas na costa, case 20 metros de altura máxima en Cabo Vilán, por certo, máis de 14 na zona na que se está a construír o porto exterior da Coruña. Como diría miña nai, o tempo vai tolo!

Empezaremos a traballar xa en serio na loita contra o cambio climático ou seguiremos a consideralo unha "frikada" dos ecoloxistas e de catro políticos? Gracias, Pamen ;-)

Déixovos o texto que publica hoxe, xornada de reflexión, a folla parroquial de Pontedeume. Logo dunha longa arenga a Rouco Varela con motivo do seu retorno á cúpula da igrexa española, di a revista parroquial:

Tenemos y debemos de votar todos, y hemos de hacerlo según nuestras convicciones morales y religiosas. El Papa nos dice "todos, creyentes y no creyentes, hemos de trabajar en la búsqueda humilde de Dios". "Dios es Amor". Toda la moral cristiana se basa "en el Amor a Dios y al prójimo", y esto hay que tenerlo muy presente a la hora de votar. Votar con responsabilidad y criterio propio.

Non é que me pareza moi forte, sobre todo despois do visto por parte dalgúns bispos nos últimos meses, pero a xornada de reflexión, na que están prohibidas por lei ata as campañas institucionais de promoción do voto, non parece a data máis axeitada para que a igrexa, non só o fomente, senón que o oriente.

Actualizado ás 11:26 do 20/03/2008:

Parece que este post, no que simplemente transcribo literalmente o contido dunha folla parroquial, que non é das peores nin moito menos, xunto con aqueles que escribín o día da Hispanidade falando dos excesos "rojigualdos" do PP eumés na casa do concello e máis no torreón, xeraron bastante polémica entre os "populares" de Pontedeume, tanto que no seu blog me dedicaron un fermoso post titulado PUENTESdeume, no que, como podedes supoñer, alaban a miña capacidade política e blogueira, con frases tan refinadas, obxectivas e democráticas como estas:

En Pontedeume, estamos hartos de que el alcalde de Fene, critique a nuestro pueblo en su página cuando le dé la gana. Un poco de respeto. Desde que tomó posesión de su cargo, el señor Puentes se ha caracterizado entre otras cosas, por sus críticas a Pontedeume y a su gobierno, ahora también a su párroco.

Cosas como estas, y algunas otras, evidencian que al alcalde de Fene se le “llena la boca” con Pontedeume, cosa que aquí nos molesta. No nos molesta por la crítica o la opinión (gracias a Dios hay libertad de expresión) nos molesta, porque se trata de un alcalde vecino…

Opinión: Querido Iván, ya todos conocemos tus sucios trucos. A pesar de todo, me gustaría felicitar al Partido Sucialista: ya tienen un nuevo Stalin al que adorar como borregos. VIVA PONTEDEUME, SU ALCADE Y EL TORREÓN ESPAÑOL!

Hai xa moitos anos que Pontedeume se librou do xugo dos Andrade e hoxe o pobo pertence ós seus veciños/as, non ó PP local nin ó párroco, polo tanto non intentemos provocar conflictos que non existen e non confundamos as críticas a accións puntuais dun determinado colectivo con críticas a todo un pobo, porque afortunadamente a sociedade eumesa é moito máis rica, plural e aberta que os destinatarios dos meus comentarios. De feito, sen saír da blogosfera eumesa, a eumesfera, como a bautizaron os amigos de Pontedeume na Rede, podemos atopar blogs que comparten a crítica expresada nest post, como o titulado Inxerencias, que se publica en Pontedeume, retrato dunha vila.